ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ  ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

                                                                                                                                            Αθήνα, 10.11.2011 

 Συναδέλφισσες- Συνάδελφοι,

                Στις 10-12-2011, ημέρα Σάββατο, πραγματοποιούνται οι εκλογές για την ανάδειξη των αιρετών εκπροσώπων στο Συμβούλιο Επιλογής Προϊσταμένων ,καθώς και στο  Υπηρεσιακό Συμβούλιο της Περιφέρειας Αττικής.

              Εμείς, σαν παράταξη, πιστεύουμε και δηλώνουμε ότι στα σημερινά συσσωρευμένα κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα, που όλοι οι εργαζόμενοι βιώνουμε, πρέπει να έχουμε ισχυρή εκπροσώπηση στα αιρετά όργανα.

              Πρέπει οι εκπρόσωποί μας να ενεργούν με ακεραιότητα, με υπευθυνότητα και η στάση τους στα όργανα να είναι αδιαπραγμάτευτη, στην υπηρεσία των αρχών  και των δικαιωμάτων  των εργαζόμενων στην Περιφέρεια.

              Εμείς, σαν παράταξη, σε πείσμα των καιρών κρατάμε ψηλά τις αρχές μας, κρατάμε ζωντανά τα οράματα, τα ιδεώδη και τις αξίες μας. Στεκόμαστε απέναντι σε όσους, έχοντας απαρνηθεί τις αρχές και τις αξίες του κινήματος, ξέχασαν ή δεν συναντήθηκαν ποτέ με τα οράματα της κοινωνίας και προσπαθούν να μας πείσουν για συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές.          

              Έχοντας το θάρρος της γνώμης μας και γνωρίζοντας τη σταθερή και ιστορική μας διαδρομή και χωρίς ίχνος υποκριτικής επιχειρηματολογίας, ζητάμε την ψήφο και τη στήριξη  των συναδέλφων εργαζομένων, για την υπεράσπιση των αρχών μας στην πράξη.

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ Π.Α.Σ.Κ. ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ  ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ:

                                       Για το Υπηρεσιακό Συμβούλιο          Για το Συμβούλιο Επιλογής Προϊσταμένων

                                        1.  ΑΓΓΟΥΡΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ                          1.  ΑΓΓΟΥΡΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ  

                                        2. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ               2.  ΚΑΡΑΜΠΙΚΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ

                                        3. ΝΤΟΝΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ                      3.  ΜΠΕΛΕΣΙΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ   

                                        4. ΣΗΦΑΚΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ                       4.   ΝΤΑΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ                               

 Οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 10-12-2011 και ώρα 08:00 έως 17:00, στην έδρα της Περιφέρειας Αττικής : Συγγρού 15-17, Αθήνα.

                                              Π.Α.Σ.Κ. ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ  ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

To  θάρρος της γνώμης μας

Συναδέλφισσες,  συνάδελφοι,

 Πραγματοποιήθηκε στις 15 και 16 Φεβρουαρίου του 2011, συνεδρίαση του Δ.Σ. και του Γ.Σ. της Ομοσπονδίας μας, αντίστοιχα.

  Για άλλη μια φορά η προσπάθειά μας να λειτουργήσουμε συλλογικά, αντίληψη  που δε διακρίνει κάποιες άλλες παρατάξεις, έπεσε στο κενό.

  Εμείς σαν παράταξη και έχοντας το θάρρος της γνώμης μας, λέμε στους συναδέλφους ότι δεν πρέπει να διαλύσουμε τίποτα, ιδιαίτερα σήμερα που ο δημόσιος τομέας και οι εργαζόμενοι βρίσκονται στο στόχαστρο και οι συνάδελφοι αντιμετωπίζουν -με την εφαρμογή της νέας διοικητικής δομής- πολλά και μεγάλα προβλήματα, όπως:

• αυθαίρετες μετακινήσεις, μεταθέσεις, τοποθετήσεις, αποσπάσεις, κ.λ.π.
• αδύναμη εκπροσώπηση στις Περιφερειακές Αρχές.

  Επειδή είναι χρέος μας να ενημερώνουμε και να στηρίζουμε τους συναδέλφους μας και επειδή περισσεύουν τα μεγάλα λόγια, πρέπει να ξεκινήσουμε και να πραγματοποιήσουμε τις αλλαγές, διότι τα ζητήματα τρέχουν και διογκώνονται.

  Όπως εξελίσσονται τα πράγματα και τα γεγονότα, ένα απλό ζήτημα όπως είναι η τροποποίηση του καταστατικού της ομοσπονδίας μας, απειλεί να γίνει «ποτάμι» χωρίς επιστροφή.

  O στόχος μας σαν παράταξη είναι αυτονόητος και εξ΄ορισμού:

Επιδιώκουμε τη λειτουργία συλλόγων ανοικτών στους εργαζόμενους  και στις αναζητήσεις τους.

Με δυνατότητα παρέμβασης στους θεσμούς και το μαζικό κίνημα, σεβόμενοι την αυτονομία και τις λειτουργίες τους.

Συνδικάτα πολιτικά και ιδεολογικά χειραφετημένα, ικανά  να παράγουν πολιτική, σε αντιστοιχία πάντα με τα εθνικά και διεθνή δεδομένα.

Με πολιτική αυτονομία απέναντι σε κάθε είδους οικονομικά συμφέροντα και προσπάθειες συντεχνιακών επιβολών.

Αγωνιζόμαστε για:

1.     Ισχυρούς  Πρωτοβάθμιους  Συλλόγους με γεωγραφικά όρια τους Νομούς.

2.     Ισχυρή εκπροσώπηση σε κάθε Περιφερειακή Αρχή.

3.     Ισχυρή Ομοσπονδία.

  Από εκεί και πέρα οι όποιες θεωρίες και θέσεις μπαίνουν, φρενάρουν καταστάσεις και δημιουργούν απορίες.

• – Γιατί να διαλύσουμε μια υπάρχουσα δομή λειτουργίας, έστω και με τις αδυναμίες λειτουργίας και να πάμε σε σχήματα που δεν έχουν καν δοκιμαστεί και εφαρμοσθεί;
• – Είναι θεμιτό να μη μπορούμε να δεσμευτούμε υπεύθυνα για σταθερές λύσεις και με πρόσχημα την συσπείρωση των συναδέλφων να πάμε σε χρονοβόρες αποφάσεις;

 Επειδή με τις θέσεις κάποιων από τις άλλες παρατάξεις οδηγούμαστε σε αδιέξοδα και ακολουθούν την τακτική «όποιος δε θέλει να ζυμώσει όλη μέρα κοσκινίζει»…

 Η ομοσπονδία πρέπει να έχει την νομιμότητα να παρεμβαίνει, να διαμορφώνει , να καθορίζει , να προστατεύει και να υπερασπίζεται  με το λόγο και τη δράση της τα συμφέροντα των συναδέλφων.

 Συνάδελφοι,

με βάση το παραπάνω σκεπτικό, προτείνουμε στους Πρωτοβάθμιους Συλλόγους να προχωρήσουν άμεσα σε καταστατικές συνελεύσεις για τροποποιήσεις των άρθρων των καταστατικών τους, ώστε να προβλέπουν:

•  Αλλαγή του τίτλου του Συλλόγου

 Δηλαδή:

Σύλλογος  Περιφερειακών Υπαλλήλων Ηρακλείου,  Σ.Π.Υ.  Ηρακλείου,

Σύλλογος Περιφερειακών Υπαλλήλων Ζακύνθου, Σ.Π.Υ.  Ζακύνθου,

Σύλλογος Περιφερειακών Υπαλλήλων Πειραιά,   Σ. Π. Υ. Μαγνησίας, 

Σ. Π. Υ. Κυκλάδων, κ.λ.π.

 Δηλαδή στα γεωγραφικά όρια που είχαν και σήμερα.                                                                              

• Περιφερειακή Επιτροπή

με ενισχυμένες αρμοδιότητες, που θα εκφράζει τα προβλήματα της Περιφέρειας στον Περιφερειάρχη και τις Περιφερειακές Αρχές, θα συμμετέχει με εκπροσώπους της όπου προβλέπεται η συμμετοχή εργαζομένων, και θα υποβάλλει προτάσεις στην Ομοσπονδία , στους Πρωτοβάθμιους συλλόγους κ.α. Η Περιφερειακή Επιτροπή θα αποτελείται από τους ίδιους τους εκλεγμένους αντιπροσώπους για την Ομοσπονδία όλων των συλλόγων της ίδιας Περιφέρειας. Η Περιφερειακή Επιτροπή, θα εκλέγει το Προεδρείο της.

•  Μεταβατικές διατάξεις

ώστε να γίνονται εκλογές κάθε τρία χρόνια και  να εκπροσωπoύνται  άμεσα στην Περιφερειακή Επιτροπή όλοι οι Σύλλογοι αναλογικά.

•  Άρθρο στα καταστατικά

τόσο των  Πρωτοβαθμίων όσο και της Ομοσπονδίας που θα προβλέπει την παρακράτηση των εισφορών από τη μισθοδοσία, σύμφωνα και με τις πρόσφατες οδηγίες της ΑΔΕΔΥ που έχουν αναρτηθεί στο site μας.

Συνάδελφοι, συσπειρώστε τους Πρωτοβάθμιους Συλλόγους και την Ομοσπονδία.

Δε μας αφορούν ούτε  οι  «καρέκλες»,  ούτε τα αξιώματα.

Μας αφορούν οι συνάδελφοι και τα προβλήματά τους.

Για αυτά παλεύουμε και αγωνιζόμαστε.

αν έχετε προτάσεις-παρατηρήσεις-διευκρινήσεις πάνω στο τελικό σχέδιο του ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, σας παρακαλούμε να μας τις στείλετε άμεσα στα e-mail:

christos.ntais@nomathinas.gr   (Χρήστος Νταής)     και

agouris1@gmail.com               (Σταύρος Αγγούρης)

προκειμένου, μαζί με τον δικηγόρο που προσέλαβε η ΟΣΥΝΑΕ και τις άλλες παρατάξεις,, να τις επεξεργαστούμε και να καταλήξουμε σε ένα κείμενο που θα δώσουμε αυτή τη βδομάδα,στα κόμματα και στην ΕΝΑΕ όπως μας ζήτησαν. Να σημειωθεί ότι η συζήτηση στην κοινοβουλευτική επιτροπή, όπως μας είπαν, θα αρχίσει, μάλλον, την άλλη βδομάδα και (μάλλον) θα κληθούμε να πούμε και μεις τις απόψεις μας εκεί. 

ΠΑΣΚ ΟΣΥΝΑΕ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΩΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣ:  Μέλη Γ.Σ.

Συνάδελφοι,

Καλείστε σε έκτακτη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου στις 28-04-2010 στην Αθήνα και ώρα 12.00 μ. μ. στο ξενοδοχείο IMPERIAL, στην πλατεία Καραϊσκάκη, μετά από αίτημα του Δ.Σ. της ομοσπονδίας, άρθρο 13 παρ.γ΄, με θέματα:

1. Σύσταση – Συγκρότηση Αυτοδιοίκησης & Αποκεντρωμένης Διοίκησης (σχέδιο Καλλικράτης, όπως αναρτήθηκε).

2. Ασφαλιστικό – Συνταξιοδοτικό.

.

Ο Πρόεδρος του Γ.Σ.

Μιχαήλ Κινδυλίδης

Ζούμε μία κρίση χωρίς προηγούμενο μετά τη μεταπολίτευση.

Μια κρίση που ξεκίνησε το 2008 από την καρδιά του Καπιταλισμού, της Η.Π.Α., με την ασυδοσία του τραπεζικού συστήματος και της κερδοσκοπίας των χρηματιστηρίων, απλώθηκε σε όλο τον πλανήτη και σήμερα έχει περάσει στην περιφέρεια απειλώντας με χρεοκοπία τους αδύνατους του συστήματος όπως π.χ. την Ελλάδα.

Τα σταθεροποιητικά προγράμματα της Ε.Ε. δεν μπόρεσαν να αναχαιτίσουν την κρίση, και δεν μπορούν να αναθερμάνουν την ευρωπαϊκή οικονομία γιατί στηρίζονται στη περιοριστική νεοφιλελεύθερη πολιτική, που διευρύνει τη λιτότητα και την ύφεση.

Τα περισσότερα κράτη της Ε.Ε., άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο, έχουν δημοσιονομικά ελλείμματα μεγαλύτερα του 3% και χρέη μεγαλύτερα του 60% του ΑΕΠ, όπως προβλέπει το σταθεροποιητικό πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα δηλαδή που έχει παραβιαστεί από τις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Βρετανία θα έχει μεγαλύτερο δημοσιονομικό χρέος από την Ελλάδα (-12,9% στη Βρεττανία έναντι -12,2% στην Ελλάδα για το 2010). Με το νέο σταθεροποιητικό πρόγραμμα που υπέβαλλε η Ελλάδα το δημοσιονομικό έλλειμμα προβλέπεται στο 8,7% για το 2010.

Γιατί λοιπόν τόσος δημοσιονομικός πανικός; Γιατί απώλεια εθνικής κυριαρχίας; Όλη αυτή η τρομοκρατία δεν είναι παρά ένα παιχνίδι για την αυστηρή λιτότητα στους πιο φτωχούς. Για να περάσουν ακόμη πιο ακραία αντιλαϊκά μέτρα και μάλιστα με την ανοχή ή τη συναίνεση της πλειοψηφίας των λαών. Για να πληρώσουν την κρίση οι αδύναμοι κρίκοι, να πληρώσουν εκείνοι που δεν ευθύνονται, δηλαδή οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι χαμηλές και μεσαίες εισοδηματικές τάξεις, να πληρώσει η Νότια Ευρώπη (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία).

Λιτότητα αποφάσισαν λοιπόν στις Βρυξέλλες οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί, οι τεχνοκράτες, οι άνθρωποι –αριθμοί, μηχανές, που δεν έχουν καμία επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει η πλειοψηφία της κοινωνίας. Έλλειμμα δημοκρατίας, έλλειμμα αντιπροσώπευσης αλλά και έλλειμμα κοινωνικής αντίστασης από τους εργαζόμενους της Ευρώπης.

Διαρκή και μόνιμη λιτότητα, διαρκή αυστηρή επιτήρηση εκείνων που παρενέβησαν τους «κανόνες» με μια ασφαλή συνταγή: τη μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων, την μείωση του αριθμού των εργαζομένων στο δημόσιο, την αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, την παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, την περικοπή των κοινωνικών δαπανών για παιδεία, υγεία, πρόνοια, την αύξηση των έμμεσων φόρων.

Είναι τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην κυβέρνηση, μέτρα άμεσης απόδοσης για να ξεπεραστεί η κρίση.

Έχουμε όμως και εμείς τις δικές μας ευθύνες.

Ασφαλώς οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι δόθηκαν και αφορμές με τον τρόπο διαχείρισης, διακυβέρνησης της χώρας ειδικά τα τελευταία χρόνια. Το αναπτυξιακό και καταναλωτικό μοντέλο της χώρας ήταν και είναι στρεβλό. Οι μεταρρυθμίσεις, οι εκσυγχρονισμοί και οι επανιδρύσεις του κράτους έμειναν στα χαρτιά.

Επί δεκαπέντε χρόνια η αύξηση του ΑΕΠ ήταν η μεγαλύτερη στην Ευρώπη και από τις μεγαλύτερες στον κόσμο αλλά το δημόσιο χρέος τριπλασιάστηκε φθάνοντας στα 330 περίπου δις (το 2009), με ετήσια χρεολύσια (άνω των 50 δις.).

Αντί η ανάπτυξη να διαλύσει τα ελλείμματα, πέτυχε να διευρύνει το δημόσιο χρέος.

Μετά την εκδήλωση δε της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης 2008, η ελληνική οικονομία, με τα γυάλινα πόδια, παράλληλα με την πολιτική που ακολουθήθηκε (2005 – 2009), οδηγήθηκε «αιχμάλωτη» στις αγορές και στους δανειστές της.

Η αναξιοπιστία της χώρας αναφορικά με το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 (πριν τις εκλογές η προηγούμενη κυβέρνηση έδινε 6% και σε 15 ημέρες μετά τις εκλογές η νέα κυβέρνηση έδινε 12,7%) δημιούργησε συνθήκες μεγάλης πιστοληπτικής υποβάθμισης και «κερδοσκοπικό τσουνάμι».

Η κρίση έχει πλέον περάσει στο επίπεδο της πραγματικής οικονομίας. ΑΕΠ (-2%), επενδύσεις (-10%), ανεργία (+10,7%), Δημοσιονομικό έλλειμμα (-12,7%), επιτόκια δανεισμού δημοσίου (+6,1%), συνολικό χρέος 130 δις περίπου (προβλέπονται για το 2010).

Επιβάλλεται λοιπόν επιθετική πολιτική με νέα αναπτυξιακά μέτρα, άμεσης απόδοσης, ενίσχυσης της ρευστότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και συνεταιρισμών που είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγής και των συγκριτικών πλεονεκτημάτων, ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών για να στηριχθεί η συνολική ζήτηση και αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου (αύξηση εξαγωγών μείωση εισαγωγών).

Επιβάλλεται νέα δημοσιονομική πολιτική με μέτρα άμεσης απόδοσης, με κτύπημα της παραοικονομίας, της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, των μεσαζόντων και της κρατικής σπατάλης. Ανακατανομή του Εθνικού Εισοδήματος, δημόσιες επενδύσεις σε έργα υποδομών για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας .

Να πληρώσουν επιτέλους οι έχοντες και κατέχοντες. Μην προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τη φορολογική πολιτική με το «κίνημα» των αποδείξεων, παρά το γεγονός ότι δημιουργείται μια νέα φορολογική συνείδηση στον πολίτη.

Επιβάλλεται νέα κοινωνική πολιτική, νέα ασφαλιστική πολιτική, νέα αγροτική πολιτική, σύμφωνα με τις προεκλογικές δεσμεύσεις.

Να μην ακολουθήσουμε την πολιτική «νέων συμπληρωματικών μέτρων», που δίπλα στα πρόσφατα με την αυστηρή επιτήρηση της Ε.Ε. και της «τεχνογνωσίας» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου γιατί θα έχουμε νέα καταιγίδα, νέα ύφεση, νέο βύθισμα της πραγματικής οικονομίας.

Η περικοπή του 14^ου μισθού, του επιδόματος αδείας και εορτών των εργαζομένων, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι απολύσεις χωρίς φραγμούς από τις επιχειρήσεις, οι αυξήσεις στα όρια συνταξιοδότησης (μέχρι και τα 67 όπως στην Ισπανία), κ.λπ. θα έχουν καταστροφική επίδραση, και κοινωνικές εξεγέρσεις.

Πέραν των παραπάνω η ΠΑΣΚ/ΔΥ επισημαίνει ότι η αντοχή των εργαζομένων Δ.Υ., έφθασε στο τέλος.

Οι δημόσιοι Υπάλληλοι δεν ανήκουν στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα. Δεν μπορεί διαρκώς να είναι τα μόνιμα θύματα και να καλούνται διαρκώς σε νέες θυσίες, δεν μπορεί διαρκώς να λοιδορούνται και να αντιμετωπίζονται με ένα ιδιότυπο κοινωνικά ρατσισμό.

Είναι η δεύτερη χρονιά (2009-2010) που παγώνουν οι μισθοί, μειώνονται οι πραγματικές τους αποδοχές και συντάξεις. Οι εισοδηματικές απώλειες το 2010 από τις περικοπές των επιδομάτων, της αυτοτελούς φορολόγησης, και του παγώματος, θα ξεπεράσουν το 1,5 δις ευρώ.

Περιμένουμε και άλλοι ανάλογα να συμβάλλουν για το ξεπέρασμα της κρίσης – Κοινωνική δικαιοσύνη στα μέτρα, σύμφωνα με την οικονομική – φοροδοτική – αγοραστική δύναμη του καθένα. ΌΧΙ εξαιρέσεις.

Το αίτημα για ένα νέο-ενιαίο-δίκαιο μισθολόγιο με σταδιακή ενσωμάτωση όλων των επιδομάτων στο βασικό μισθό είναι ένα βασικό αίτημα που βάζει τέλος στην επιδοματική πολιτική.

Η πολιτική ευθύνη για την λειτουργία της δημόσιας διοίκησης δεν ανήκει στους εργαζόμενους. Το ρουσφέτι, ή γραφειοκρατία, η αναξιοκρατία, η πολιτική ομηρία είναι χαρακτηριστικά της λειτουργίας του σημερινού πολιτικού συστήματος. Είναι απόλυτα κατανοητό ότι η κατάσταση που κληρονομήθηκε δεν μπορεί να συνεχισθεί.

Ο ελληνικός λαός απαίτησε ανατροπή. Απαίτησε αξιοκρατία και δικαιοσύνη, απαίτησε αποτελεσματικότητα, συμμετοχή και διαφάνεια. Φαινόμενα διαφθοράς, παρακμής και διαπλοκής δεν μπορεί να έχουν θέση στην δημόσια διοίκηση.

Το ασφαλιστικό σύστημα των Δ.Υ. είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Συνεχίζεται το αδιέξοδο στο Ταμείο Πρόνοιας με 18.000 αιτήσεις σε εκκρεμότητα (μέχρι και το 2009), αναμένονται άλλες 8.000 το 2010, συνολικά δηλαδή 26.000 αιτήσεις, για την ικανοποίηση των οποίων απαιτούνται 1,3 δις. Τα ετήσια έσοδα των ταμείων είναι περίπου 300 εκ., δηλαδή έλλειμμα 1 δις ευρώ.

Συνεχίζεται επίσης η εκκρεμότητα της υλοποίησης της απόφασης του ευρωπαϊκού δικαστηρίου για αύξηση των ορίων ηλικίας των γυναικών (ισότητα των δύο φύλων).

Η απόφαση θέτει ουσιαστικά θέμα δομής του ασφαλιστικού συστήματος και αμφισβήτησης του χαρακτήρα της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης των Δημοσίων Υπαλλήλων.

Απέναντι σε όλα αυτά τα προβλήματα όλοι μας, αυτή τη στιγμή, έχουμε χρέος να μην μείνουμε παθητικοί θεατές.

Έχουμε χρέος απέναντι στη χώρα, απέναντι στις επόμενες γενιές. Να δώσουμε τη μάχη μαζί συλλογικά, δημοκρατικά, να περιφρουρήσουμε την ιδεολογία μας, την πολιτική, το συνδικάτο και τα δικαιώματα των εργαζομένων που εκπροσωπούμε.

Το συνδικαλιστικό κίνημα είναι βάθρο της δημοκρατίας και δεν μπορεί να απαξιωθεί, η συλλογική διαπραγμάτευση δεν μπορεί να αντικατασταθεί με την απλή διαβούλευση.

Είναι μονόδρομος η κυβερνητική στροφή και συμφωνία με τους κοινωνικούς φορείς του τόπου, για το ξεπέρασμα της κρίσης, για μια βιώσιμη αναπτυξιακή πολιτική, που θα δίνει δυνατότητες και για μια δίκαιη ανακατανομή του εθνικού προϊόντος.

Μόνο ένα τέτοιο κοινωνικό μέτωπο με προοπτική μπορεί να αντισταθεί σθεναρά, να μπει φραγμός στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές στοχεύσεις του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, των τεχνοκρατών και των κερδοσκόπων.

Συνεχίζουμε τον αγώνα,

Το αποτέλεσμα της πιο πάνω συνεδρίασης, και πάλι κατέληξε σε αδιέξοδο, αφού αντί συντονισμού επί του κειμένου και των διεκδικήσεων μας που θα απευθύναμε προς τον Υπουργό Εσωτερικών, κατά πλειοψηφία, αποφασίσθηκε η σύγκληση έκτακτου Γενικού Συμβουλίου και Ολομέλειας Α΄βαθμίων για τις 18 και 19.02.2010 αντίστοιχα, με θέματα ημερήσιας διάταξης 1. την Διεξαγωγή του 4ου τακτικού συνεδρίου μας και 2. το επερχόμενο σχέδιο Καλλικράτης.

Η πρόταση αυτή υποστηρίχθηκε με διαφορά μιας (1) ψήφου έναντι της δικής μου προτάσεως η οποία ήταν «σύγκληση μονοθεματικής ολομέλειας των Α΄βαθμίων Συλλόγων για συζήτηση και διαμόρφωση των διεκδικητικών θέσεων μας επί του σχεδίου Καλλικράτη», πρόταση η οποία είχε τεθεί και από τον Α΄βαθμιο σύλλογο της Θεσσαλονίκης και άλλους Συλλόγους κατά καιρούς σε τηλεφωνικές επαφές που είχα μαζί τους και μου μετέφεραν την αγωνία τους.

Την επομένη, σε προγραμματισμένη συζήτηση που διεξήχθη με την ΑΔΕΔΥ, μαζί με όλες τις ομοσπονδίες των αυτοδιοικητικών υπαλλήλων (ΠΟΕ-ΟΤΑ, Περιφέρειες και ΟΣΥΝΑΕ), σχετικά με το σχέδιο «Καλλικράτης», (η ΑΔΕΔΥ έχει την Τρίτη 16.02.2010, συνάντηση με τον Υπουργό Εσωτερικών), οι Α.Ζαβερδινός, Α.Μπρέμπου και Χ.Νταής μας ανακοίνωσαν ότι το έκτακτο Γενικό Συμβούλιο θα συγκληθεί στις 25.02.2010 με τα ίδια θέματα.

Συνάδελφοι,

ως πρόεδρος της ομοσπονδίας αλλά πρώτιστα ως στέλεχος της παράταξης ΠΑΣΚΕ, οφείλω να γνωστοποιήσω στα μέλη και τους φίλους ότι, δεν συναινώ ούτε θα συναινέσω στην αναβολή της προγραμματισμένης σύγκλησης του 4ου τακτικού μας συνεδρίου που έχει αποφασιστεί να διεξαχθεί στις 3,4 και 5.03.2010 και δεν θα δεχτώ να οδηγήσω το σώμα σε παρανομίες και αναίτιες περιπέτειες, για τους παρακάτω πραγματικούς και ουσιαστικούς λόγους:

1. Η τεθείσα απαίτηση ημερολογιακής μετάθεσης του 4ου συνεδρίου μας κατά δύο μήνες!!! στο Δ.Σ. από τους Α.Ζαβερδινό, Α.Μπρέπου, Χ.Ζερβάκη και Χ.Νταή με το αιτιολογικό ότι μερικοί Α΄βαθμιοι σύλλογοι (3 στο σύνολο), έχουν ή θα προσφύγουν εν καιρώ στα επί τόπου Πρωτοδικεία για ορισμό προσωρινής διοίκησης προκειμένου να διεξάγουν εκλογές (πότε; γιατί αργοπόρησαν; γιατί οφείλουν πολλά χρόνια συνδρομής; κλπ.), κατά την άποψη μου αποτελεί πρόσκομμα που αποσκοπεί στην απόκρυψη της πραγματικής αιτίας αναβολής και ακολουθεί την προσφιλή πλέον μέθοδο που εφαρμόστηκε και στο 3ο προηγούμενο συνέδριο μας, ίσως για να ξαναστήσουμε το σκηνικό του ίδιου έργου που οι συν αυτώ, υπολογίζουν ότι πρέπει να ξαναπαιχτεί, με τους ίδιους πρωταγωνιστές και το ίδιο σενάριο, προς ευόδωση ποθητού στόχου που δεν γνωρίζω και δεν μας γνωστοποιούν.

2. Η ημερομηνία διεξαγωγής του 4ου τακτικού μας συνεδρίου αποφασίσθηκε και ανακοινώθηκε στα μέλη μας μετά από απόφαση του Γενικού Συμβουλίου στις αρχές Νοεμβρίου του 2009 με εναλλακτική λύση, μόνο της τοποθεσίας διεξαγωγής του.

3. Η θητεία των μελών του Διοικητικού και Γενικού Συμβουλίου, σύμφωνα με το καταστατικό και τον νόμο, εκπίπτει στις 03.03.2010 και πέραν αυτής τα όργανα διοίκησης δεν νομιμοποιούνται για καμμία πράξη. Ενδεικτικό του λόγου το αληθές, είναι ότι η τράπεζα στην οποία τηρούμε τον λογαριασμό της Ομοσπονδίας, πέραν της παραπάνω ημερομηνίας, προειδοποίησε ότι δεν θα διενεργεί καμία πράξη συναλλαγής και ¨κλειδώνει¨ τον λογαριασμό έως ότου εμφανιστεί ο νέος νόμιμος εκπρόσωπος που θα προκύψει με τις αρχαιρεσίες και τα νομιμοποιητικά έγγραφα της επόμενης περιόδου. Το ίδιο ισχύει και για κάθε άλλη δημόσια ή ιδιωτική αρχή.

4. Το ταμειακό μας υπόλοιπο ανέρχεται σε 10.500€ και για τις αποζημιώσεις των μελών του Γ.Σ., την αίθουσα κλπ. θα χρειαστούν 8 – 9.000€ και μετά δεν θα υπάρχει ¨σάλιο¨ για το συνέδριο.

5. Καταφανώς, η εξαγγελθείσα ημερομηνία διεξαγωγής του Γενικού Συμβουλίου κλπ. για τις 25.02.2010, αποτελεί από δόλο, αιτία περαιτέρω αναβολής του συνεδρίου, αφού σε όλους μας είναι γνωστό ότι για τις 24.02.2010 η ΓΣΕΕ μαζί με την ΑΔΕΔΥ έχουν εξαγγείλει 24ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργία, με αποτέλεσμα τα μέλη μας να μην μπορούν να μετακινηθούν, αιτία των μέσων μαζικής μεταφοράς που δεν θα λειτουργούν.

Συνάδελφοι,

για όλα τα παραπάνω και για όσους διάλεξαν και εξακολουθούν να επιμένουν με αναφορές και τοποθετήσεις ότι αυτοί ¨εκφράζουν¨ ή ¨εκπροσωπούν¨ το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» έναντι των υπολοίπων που ανήκουμε στον ενιαίο χώρο της ΠΑΣΚ, δηλώνω ότι δεν ασπάζομαι τέτοιου είδους δηλώσεις τους για το σχέδιο «Καλλικράτης» περί ¨….κινδύνου της εύρυθμης λειτουργίας της χώρας…..¨ και περί ¨…..Ελλήνων γενίτσαρων…¨ όπως δηλώνουν.

Η θέση μου στον χώρο ήταν, είναι και εξακολουθεί να είναι μία και μοναδική, υπέρ της ενότητας, την οποία με υπομονή και ανοχή καιρό τώρα προσπαθώ να διαφυλάξω παντοιοτρόπως πρωτίστως για το καλό των εργαζομένων και φυσικά της παράταξης.

Είναι γνωστό στους περισσότερους και το έχω δηλώσει στην Γραμματεία και στην διευρυμένη Γραμματεία της ΠΑΣΚ του Γενικού μας Συμβουλίου ότι, για μένα το ΠΑΣΟΚ είναι ένα, σέβεται τους Δημοκρατικούς θεσμούς, έχει αρχές και όραμα και ακόμα ότι, ό τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα θα είμαι εγώ, και το εννοώ.

Τέλος, τον τελευταίο καιρό, ακούγονται έντονοι ψίθυροι, που μετετράπησαν σε τοποθετήσεις στην συνάντηση της διευρυμένης Γραμματείας ΠΑΣΚ από στόματος Γραμματέα Η.Δόλγυρα και συνεχίζονται από τον ίδιο και τους περί αυτόν (πράξη εσκεμμένης παράφρασης του καταστατικού της ΟΣΥΝΑΕ), περί δήθεν οικειοποίησης του λογαριασμού που τηρούμε στην Αγροτική Τράπεζα από τον πρόεδρο, αφού είναι δήθεν ο μοναδικός (ο πρόεδρος) που μπορεί να συναλλάσσεται με την τράπεζα δηλώνοντας παράνομα ότι δήθεν είμαι ο μοναδικός νόμιμος εκπρόσωπος της ΟΣΥΝΑΕ.

ΕΝΗΜΕΡΩΝΩ για τελευταία φορά τους λασπολόγους και προς πάσα κατεύθυνση ότι κάθε νομιμοποιητικό έγγραφο και όλη η σχετική αλληλογραφία μεταξύ της Ομοσπονδίας και της Αγροτικής Τράπεζας, είναι σε γνώση και κατοχή της Γενικής Γραμματέως και μπορεί ο οποιοσδήποτε να έχει πρόσβαση όπως έχω ήδη δηλώσει και αυτή έχει αποδεχτεί.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΩ αυτούς που επιχειρούν την σπίλωση του ονόματός μου, της υποστάσεως μου, της προσωπικότητάς μου και της εντιμότητας μου απέναντι στα μέλη ότι, εάν δεν απευθυνθούν στον Εισαγγελέα (σε σχέση με αυτά που διαδίδουν) είναι στον ίδιο βαθμό υπεύθυνοι και υπόλογοι έναντι παντός νομίμου αρχής και των μελών του σώματος που καταθέτουν το υστέρημα τους ως εισφορά στην ΟΣΥΝΑΕ.

ΔΗΛΩΝΩ από τούδε και στο εξής, ότι στο παραμικρό άκουσμα συνέχισης τέτοιων διαδόσεων θα αντιδράσω με κάθε νόμιμο μέσο το οποίο θα καταστήσει αυτούς υπόχρεους απέναντί μου όλων των από το νόμο απορρεόντων ποινών, ποινικών και ηθικών με απαίτηση δημοσιοποίησης έγγραφης συγνώμης στο πρόσωπό μου καθώς και οικονομικής ποινής αποκατάστασης.

Κωνσταντίνος Χ. Ρέλιας

Μέλος Γραμματείας ΠΑΣΚ της Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε.

Ο Πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε.Ε. καλεί:

Α) όλα τα μέλη του Γενικού Συμβουλίου σε έκτακτη συνεδρίαση μετά από απόφαση του Δ.Σ., στις 25-02-2010 στις 15:00 μ.μ. στο ξενοδοχείο «Στράτος Βασιλικός», με θέματα:

1. Διεξαγωγή Συνεδρίου

2. Πρόγραμμα «Καλλικράτης»

Β)όλα τα Διοικητικά Συμβούλια των πρωτοβάθμιων συλλόγων τα οποία είναι μέλη μας, σε συνεδρίαση στις 26-02-2010 στις 9 π.μ. στο ξενοδοχείο «Στράτος Βασιλικός», με θέματα:

1. Πρόγραμμα «Καλλικράτης»

2. Διεξαγωγή Συνεδρίου

Παρακαλούμε τα Δ.Σ. να προσκομίσουν κατάσταση συνέδρων, καθώς και τις εισφορές τους στην ομοσπονδία, για τη διεξαγωγή του συνεδρίου.

Ο πρόεδρος

Μ. Κινδυλίδης (τηλ. 2241-360549)

Διεύθυνση ξενοδοχείου :

Μιχαλακοπούλου 114-Αθήνα-τηλ. 210-7706611 (για κρατήσεις)

                                                                      ΠΡΟΣ

                                    1) Όλα τα μέλη του Γενικού Συμβουλίου

                                           Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε.

                                 2)  Όλα τα Δ.Σ. των Α΄βάθμιων

                                    Συλλόγων εργαζομένων – μέλη μας

    Ο Πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου  της Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε.Ε. καλεί:

Α) όλα τα μέλη  του Γενικού Συμβουλίου σε έκτακτη συνεδρίαση μετά από απόφαση του Δ.Σ., στις 25-02-2010 στις 9 π.μ. στο ξενοδοχείο «Στράτος Βασιλικός», με θέματα:

  1. Διεξαγωγή Συνεδρίου

   2. Πρόγραμμα «Καλλικράτης»

 Β)όλα τα Διοικητικά Συμβούλια των πρωτοβάθμιων συλλόγων τα οποία  είναι μέλη μας, σε συνεδρίαση στις 26-02-2010 στις 9 π.μ. στο ξενοδοχείο «Στράτος Βασιλικός», με θέματα:

  1. Πρόγραμμα «Καλλικράτης»

   2. Διεξαγωγή Συνεδρίου

   Παρακαλούμε τα Δ.Σ. να προσκομίσουν κατάσταση συνέδρων, καθώς και τις εισφορές τους στην ομοσπονδία, για τη διεξαγωγή του συνεδρίου.

                                                              Ο πρόεδρος

                                          Μ. Κινδυλίδης  (τηλ. 2241-360549)

Διεύθυνση ξενοδοχείου :

Μιχαλακοπούλου 114-Αθήνα-τηλ. 210-7706611 (για κρατήσεις)

Τις τελευταίες μέρες παρατηρείται μια ασυνήθιστη κινητικότητα στην ιστοσελίδα της ΟΣΥΝΑΕ. Έχουν γραφτεί μάλλον όσα, σε όγκο τουλάχιστον, θα έπρεπε να έχουν γραφεί τα τελευταία τρία  χρόνια.

Τα όσα δημοσιεύματα μου κάνουν την τιμή και αναφέρονται σε μένα – το σύνολο σχεδόν- είναι όλα ακριβή πλην των εκφράσεων και των χαρακτηρισμών, άλλωστε 30 χρόνια τώρα ο καθένας έχει την ιστορία του, (αν έχει) και προφανώς είναι γνωστή.

Προσωπικά η ιδιότητά μου, η διαδρομή μου και οι αγώνες μου δεν μου επιτρέπουν προσωπικές αντιπαραθέσεις με συναδέλφους, άλλωστε ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει την κριτική του και να έχει τις απόψεις του.

Και ασφαλώς θα συμφωνήσω ότι οι απαγορεύσεις και η ποινικοποίηση γενικά των απόψεων ανήκουν σε άλλες εποχές.

Σε ότι αφορά της απόψεις που εξέφρασα, με την ιδιότητά μου αυτή του μέλους της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ που εκλέγεται από την ΟΣΥΝΑΕ, αυτές τυχαίνει να είναι και θέσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας της γραμματείας της ΠΑΣΚ – ΟΣΥΝΑΕ αλλά και με κάποιες διαφοροποιήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος στο χώρο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης.

Κατά τα λοιπά  θα ήθελα να διαβεβαιώσω, παρά του ότι δεν μπορώ να το απαιτήσω αυτό από φίλους και συντρόφους μου, ότι γνωρίζω της ευθύνες μου και δεν θα προδώσω την εμπιστοσύνη των συναδέλφων μου.

Θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις και με οποιοδήποτε κόστος να διασφαλίσω την εργασιακή σχέση και τα δικαιώματα των συναδέλφων μου  .

Προς κάθε ενδιαφερόμενο θα ήθελα να υπενθυμίσω φράση μιας  άλλης εποχής που με εκφράζει απόλυτα : ¨Αν είχα αποφασίσει να Τουρκέψω θα γινόμουνα Πασάς και όχι Γενίτσαρος¨.

Αθήνα 9-2-2010.

Δόλγυρας Ηλίας

Μέλος ΕΕ ΑΔΕΔΥ

Μέλος ΓΣ ΟΣΥΝΑΕ.

Προς την ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

Το σχέδιο ¨Καλλικράτης¨ όπως αναρτήθηκε για διαβούλευση  δεν είναι τίποτα καινούργιο,  από τα κατά καιρούς δημοσιεύματα και διαρροές.

Είναι ασαφές και εύκολα χαρακτηρίζεται και αυτό από την λογική, ότι σ΄ αυτή τη χώρα μπορεί να υπάρχουν Νομάρχες, Δήμαρχοι, Υπουργοί αλλά δεν υπάρχουν εργαζόμενοι στη Δημόσια Διοίκηση.

Στα βασικά του σημεία παρατηρούμε:΅

1.     Διατηρεί τα επίπεδα διοίκησης των τεσσάρων ομόκεντρων κύκλων ( Κεντρική Διοίκηση- Γενικοί Διοικητές- Περιφέρεια – Δήμοι)

2.     Μετακινεί τα επίπεδα διοίκησης ασύμμετρα μακριά από τον πολίτη και κατά συνέπεια υποβαθμίζει τον όποιο έλεγχο αλλά και την συμμετοχή.

3.     Θα δημιουργήσει το απόλυτο ΧΑΟΣ  με την εφαρμογή του χωρίς μεταβατική περίοδο.

4.     Προσδιορίζει τίτλους και κατόχους οφίτσιων χωρίς προσδιορισμό αρμοδιοτήτων επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο το διοικητικό πρόβλημα της χώρας.

5.     Δεν αξιολογεί  τις μέχρι τώρα διοικητικές παρεμβάσεις (Καποδίστριας 1)

6.     Η λέξη ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ των Νομαρχιών θα οδηγήσει σε περιπέτειες τους υπαλλήλους της ΝΑ, λαμβάνοντας υπόψη, και το γενικότερο πολιτικό κλίμα και την τροφοδοτούμενη από τα ΜΜΕ λασπολογία για το οτιδήποτε δημόσιο.

7.     Δεν αναφέρεται  στους υπαλλήλους ως να μην υπάρχουν.

8.     Μετατρέπει τη χώρα σε ομοσπονδία τσαλαβουτώντας στις εμπειρίες χωρών με ομοσπονδιακά συστήματα ( Με οργανωμένο όμως κεντρικό κράτος) και χωρών με αυτονομιστικά κινήματα (Ισπανία – Βέλγιο)

9.     Η ανάγκη μεταρρύθμισης δεν αποτελεί αλλά ούτε απετέλεσε κανενός είδους λαϊκή απαίτηση, παρά μόνο της ΚΕΔΚΕ και των επιστημόνων υπαλλήλων των διάφορων Ινστιτούτων αυτής.

Τι προτείνουμε:

·        Το σχέδιο για τους παραπάνω λόγους δεν μπορεί να γίνει δεκτό.

·        Θα πρέπει να αποσυρθεί και η χώρα να ασχοληθεί με πραγματικά της προβλήματα

Σε μια χώρα με τεράστια οικονομικά προβλήματα λογικά δεν ανοίγεις άλλες πληγές.

·        Προφανώς και είμαστε υπέρ μιας συνολικής αναδιάταξης της Δημόσιας διοίκησης, αλλά με σαφείς προϋποθέσεις, επαφή με την πραγματικότητα και τις κοινωνικές ανάγκες, ικανή να έχει διάρκεια και πρόβλεψη χρησιμότητας και επιτυχίας.

Προπάντων να γνωρίζουμε τη θέλουμε να κάνουμε.

Ως πρώτη αλλά απαραίτητη ενέργεια θα πρέπει να είναι:

Η καταγραφή, από μηδενική βάση, του σύνολο των ασκούμενων αρμοδιοτήτων όλων των βαθμίδων διοίκησης. 

Να κατανείμουμε αυτές στο κεντρικό – στο αποκεντρωμένο κράτος και σε επίπεδο αυτοδιοίκησης.

Η παραπάνω διαδικασία θα καθορίσει δομή που χρειαζόμαστε και όχι οι φιλοδοξίες των Νομαρχών και των Δημάρχων (για περισσότερη εξουσία και διαχείριση).

·        Σε κάθε όμως περίπτωση μεταβατική περίοδο.

·        Όχι σε περιπέτειες των υπαλλήλων με υποχρεωτικές μετατάξεις – μετακινήσεις – Απολύσεις.

Αθήνα      9-02-2010

Δόλγυρας Ηλίας

Μέλος ΕΕ  ΑΔΕΔΥ

Εμείς, αποποιούμενοι παντελώς και λέξη προς λέξη την παραπάνω δήλωση, ενημερώνουμε τα μέλη μας ότι:

1. Ο κ. Ηλίας Δόλγυρας, παρευρέθη ¨ετσιθελικά¨ στην προγραμματισμένη συζήτηση που είχαν τα προεδρία της Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε. και της Ε.Ν.Α.Ε., με την ιδιότητα του μέλους της Εκτελεστικής Επιτροπής της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. επιφορτισμένος την επεξεργασία του σχεδίου «Καλλικράτης»,

2. Στην Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε., ο κ. Η.Δόλγυρας έχει την ιδιότητα του απλού μέλους του Γενικού μας Συμβουλίου, καθώς και ενός εκ των 10 εκπροσώπων μας στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ. και η θεσμικές του αυτές θέσεις ουδόλως του υπαγορεύουν την εκπροσώπηση του σώματος,

3. Οι σημειώσεις που χορήγησε για το σχέδιο «Καλλικράτης» στην κα Τζάκη (μέλος της Ε.Ε. της ΕΝΑΕ), αποτελούν δικές του προσωπικές απόψεις ή της Εκτελεστικής Επιτροπής της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. και μόνο,

4. Σεβόμενοι τον χώρο, το πρωτόκολλο και την φιλοξενία, τα προεδρία της Ε.Ν.Α.Ε. και Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε., δεν προέβησαν σε αποπομπή του και σε καμιά περίπτωση δεν του επετράπη η αντιπροσώπευση της ομοσπονδίας η οποία παρούσα κατέθεσε τις θέσεις και απόψεις της,

5. Το Δ.Σ. της Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε. με απόφασή στις 19.01.2010, κατά πλειοψηφία, δεν αγνόησε την αναγκαιότητα και τις δομικές αλλαγές που επιχειρούνται στο σχέδιο «Καλλικράτης», βάζοντας όρο να μην διαταραχτεί η εργασιακή σχέση του υπαλληλικού προσωπικού, να υπάρξει μέριμνα για ενιαίο μισθολόγιο στις Ν.Α., να διέπεται μονάχα από τον υπαλληλικό κώδικα, να μην του στερούν το δικαίωμα στις μετατάξεις και να υιοθετηθεί η έννοια της μετάθεσης.

Καταδικάζοντας την ενέργεια, τονίζουμε ότι, τέτοιες συμπεριφορές ανήκουν σε άλλες εποχές και σε άλλους εκφραστές, τους οποίους ο λαός έχει καταδικάσει με την μεταπολίτευση.

Εμείς δηλώνουμε ότι με δυναμισμό, κινητοποίηση, διεκδίκηση και αγωνιστικότητα, θα συνεχίσουμε τον Δημοκρατικό διάλογο είτε στο τραπέζι είτε διαδηλώνοντας διαμαρτυρόμενοι στο πεζοδρόμιο.

Ο πρόεδρος της Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε.

Κωνσταντίνος Ρέλιας

Στην εισαγωγή του παραπάνω κειμένου υπάρχει η εξής παράγραφος:

Το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» που παρουσιάζεται σήμερα, αποτελεί την

ωρίμανση μιας πολυετούς προσπάθειας του ίδιου του κόσμου της

αυτοδιοίκησης και των θεσμικών φορέων της. Έχει απασχολήσει τα

Συνέδρια της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ, τα οποία έχουν λάβει σχετικές

Αποφάσεις.

………………………………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………………………………………………..

Αξιοποιεί την εργασία του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης και βασίζεται στη συνεισφορά της Επιστημονικής Επιτροπής υψηλού κύρους που συνέστησε το Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Οι αρχές

νομοθετικής πρωτοβουλίας που παρουσιάζει η κυβέρνηση αποτελούν την

αφετηρία ενός οργανωμένου διαλόγου με όλους τους κοινωνικούς και

πολιτικούς φορείς, μιας ανοιχτής διαβούλευσης με κάθε πολίτη, σε κάθε

τοπική κοινωνία. Για μια δομική αλλαγή μακρόπνοου χαρακτήρα που

στηρίζει τελικά μια νέα αντίληψη αυτοδιοικητικής διακυβέρνησης, μια νέα

νοοτροπία διοίκησης.

Δηλαδή…… επιστήμονες κύρους, ΕΝΑΕ, ΚΕΔΚΕ, Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όλοι, μα όλοι (πλην των εργαζομένων) συνεργάστηκαν – και συνεργάζονται- «για μια δομική αλλαγή μακρόπνοου χαρακτήρα, μια νέα νοοτροπία διοίκησης»!!!!.

Απορούμε τι είδους νέα νοοτροπία είναι αυτή που αγνοεί τους εργαζόμενους (τουλάχιστον του δικού μας χώρου) και τις απόψεις τους.

Να ξεκαθαρίσουμε:

• δεν αγνοούμε την αναγκαιότητα αλλαγών.
• δεν είμαστε αντίθετοι για δομικές αλλαγές και νέα νοοτροπία διοίκησης.
• δεν έχουμε αντίρρηση να γίνει «οργανωμένος διάλογος με όλους τους κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς, μια ανοιχτή διαβούλευση με κάθε πολίτη, σε κάθε τοπική κοινωνία»,όπως λέει το κείμενο,

αλλά μας προβληματίζει το γεγονός ότι μιλάμε για διάλογο και μέχρι σήμερα κάποιοι αρνούνται  να μιλήσουν με τους εργαζόμενους στις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις. Και η όποια Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση και Αποκεντρωμένη Διοίκηση καθιερωθεί, για να ορθοποδήσει χρειάζεται να λάβει υπόψη της και τους εργαζόμενους.

• αυτούς τους εργαζόμενους που τα προβλήματά τους συστηματικά έχει αγνοήσει η Πολιτεία μέχρι σήμερα.
• αυτούς τους εργαζόμενους που αμείβονται με κάτι λιγότερο από ένα επίδομα κάποιων άλλων.
• αυτούς τους εργαζόμενους που τους έχουν αφαιρέσει – αυτούς μόνο-από τη δυνατότητα μετάταξης (και- σχήμα οξύμωρο!- τους απειλούν τώρα με δεύτερη υποχρεωτική μετάταξη).

Ζητάμε λοιπόν:

Þ     όχι μόνο να ακούσουν τις απόψεις μας για το νέο θεσμό και τα εργασιακά μας προβλήματα (θα τους είναι άλλωστε χρήσιμες, αφού εμείς μπορούμε να υποδείξουμε εφικτές και αντιγραφειοκρατικές λύσεις),                                                      αλλά και να θεσμοθετήσουν μια καθημερινή συνεργασία μαζί μας για την αντιμετώπιση των λεπτομερειών.

Þ     πιο συγκεκριμένα, να απαλειφθεί η φράση «οι Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις καταργούνται» που δημιουργεί και νομικά προβλήματα,

Þ     να εξασφαλιστεί  η παραμονή των εργαζομένων στη Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση με ένα ενιαίο και συγκεκριμένο μισθολόγιο,

Þ     να ξεκαθαριστεί το καθεστώς μετακινήσεων(εμείς τις λέμε μεταθέσεις) και να προβλεφθούν συγκεκριμένες  προϋποθέσεις,

Þ     η ΕΝΑΕ πέρα από τα προβλήματα που αφορούν τους αιρετούς, να στηρίξει έμπρακτα τη σωστή λύση των προβλημάτων των εργαζομένων στις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις.

Και ξαναλέμε: ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΟΥΜΕ. Και να μιλάμε όχι σε ώτα μη ακουόντων

Το από 28.07.2009 λιβελογράφημα της Δ.Α..Κ.Ε., ως ανακοίνωση στα μέλη της Ομοσπονδίας Συλλόγων Νομαρχιακών Υπαλλήλων Ελλάδας, με στόχο τον πρόεδρο της, δεν επιτυνχάνει τίποτε παραπάνω, από το να επικροτεί και υποστηρίζει την πάγια στάση της, θέση και άποψη που η συγκεκριμένη παράταξη έχει για το συνδικαλιστικό κίνημα. Δηλαδή κυβερνητικός θεατής απόμακρος υποστηρικτής της εφαρμοσμένης πολιτικής της παράταξης που υπηρετεί και που, για όλα φαίνεται να «…..πάντα φταίνε οι άλλοι….» και στην περίπτωσή μας «….για όλα φταίει η ΠΑΣΚΕ…».

Η πλειοψηφία της Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε. και ο πρόεδρος της ,που κατηγορείται για δήθεν υπολειτουργία, αδυναμία και αναβλητικότητα, σήμερα έχει να παρουσιάσει έργο για το οποίο έπρεπε να ήταν υπερήφανη και αυτή σαν παράταξη, σε όσα, τουλάχιστον, για το έργο αυτό έχει συναποφασίσει και δεν το υπονόμευσε.

Η ΠΑΣΚΕ στο συνέδριο του 2007, ως πλειοψηφούσα παράταξη, πήρε εντολή από το σώμα να προχωρήσει το έργο που είχε χαράξει και αυτό έκανε χωρίς ποτέ να μεμψιμοιρήσει, χωρίς ποτέ να υποχωρήσει και προπάντων χωρίς ποτέ να κηδεμονευτεί από τις απόψεις του πολιτικού της φορέα -βλέπε θέσεις μας για την Διοικητική Μεταρρύθμιση-, σε αντίθεση με τους εκλεκτούς της ΔΑΚΕ που όταν βρίσκονται σε κυβερνητικά γραφεία, αντί να προάγουν τα αιτήματα των συναδέλφων, περιορίζονται σε εναγκαλισμούς με τους Υπουργούς, Υφυπουργούς και Γ.Γ. της Κυβέρνησης τους.

# Όταν η ΔΑΚΕ, στο θέμα του νέου Κώδικα των Ν.Α. μειοψήφησε για την αποχώρηση μας από τη επιτροπή, της κόστισαν οι δήθεν 11 μήνες ;

# όταν η ΔΑΚΕ, μέχρι σήμερα δεν έχει στείλει προτάσεις της, έστω και για προβολή του περιεχομένου της παράταξής της στην ιστοσελίδα, της κόστισαν δήθεν οι 13 μήνες ;

# όταν η ΔΑΚΕ, είναι απούσα από τις μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις, της κόστισε και κόπτεται γιατί δεν έχει γίνει παράσταση διαμαρτυρίας στον Νομάρχη Δυτικής Αττικής, Αρκουδάρη, αιτία της μετακίνησης που έκανε στον Οργανωτικό Γραμματέα της ΟΣΥΝΑΕ ; ξεχνώντας ότι τον Κώδικα Ν.Α -κεφάλαιο Μετακινήσεις-, τον συντάσσει η Κυβέρνηση που υπηρετεί.

# όταν η ΔΑΚΕ, αντί για τους εκπρόσωπους της του Δ.Σ. σε επίσημες συναντήσεις με Υπουργούς και λοιπούς κυβερνητικούς παράγοντες στέλνει κομματικούς αντιπροσώπους, κόπτετε για την συνάντηση που είχαμε με τον Υπ. Μεταφορών, Στυλιανίδη και δήθεν δεν καλέστηκε ούτε ήξερε, αλλά έστειλε την κα Κουφοπούλου στην συζήτηση που έγινε στο Υπουργείο, η οποία απόντος της αντιπροσωπείας των μελών του ΔΣ, υποστήριξε τις Κυβερνητικές θέσεις ;

# όταν η ΔΑΚΕ, κόπτετε για πρόγραμμα κινητοποιήσεων της ομοσπονδίας, φαίνεται ότι δεν θυμήθηκε την προηγούμενη παρουσία της σε συγκεντρώσεις όπου ο εκπρόσωπός της τόνιζε «…. εμείς δεν συμφωνούμε με τις θέσεις του προεδρείου, αλλά αφού ψηφίστηκαν τις υιοθετούμε…», Δ.Βαζούρας.

# όταν η ΔΑΚΕ, στο συνέδριο της ΕΝΑΕ το 2007 στην Δράμα ήταν παντελώς απούσα από την καταγγελία και όταν στο συνέδριο πάλι της ΕΝΑΕ το 2009 δεν ήθελε να μας δώσει το πανό που είχαμε ετοιμάσει για την συγκέντρωση και καταγγελία του συνεδρίου, κόπτετε για την αργοπορία διεξαγωγής των ολομελειών των Α΄βαθμίων Συλλόγων που έγιναν με απόλυτη επιτυχία.

# όταν η ΔΑΚΕ, συμφώνησε με τον εκπρόσωπο της πλειοψηφίας της ΕΝΑΕ Νομάρχη Λάρισσας Κατσαρό, να απομακρύνουμε το πανό των αιτημάτων μας από την αίθουσα του συνεδρίου της, για «…να μην μετατρέψουμε σε μπάχαλο το συνέδριο της ΕΝΑΕ…», αποδεχόταν ότι στους κόλπους μας -εκτός ΔΑΚΕ- κυριαρχούν λούμπεν στοιχεία και αγύρτες, που θα μετέτρεπαν δήθεν το συνέδριο της …..ενάρετης ΕΝΑΕ σε μπάχαλο. Οταν…, όταν…, όταν …, μύρια όσα και αναρίθμητα όταν. Αιδώς αργίοι κύριοι της ΔΑΚΕ.

Είναι φανερό ότι, η ΔΑΚΕ προσπαθεί να βάλει στο ίδιο ‘τσουβάλι’ τις παρατάξεις και τα μέλη που εκπροσωπούν τις προσδοκίες των συναδέλφων, εμείς της υπενθυμίζουμε ότι πρέπει να σκεφτεί γιατί την εμπιστεύεται μόνο το 15% του σώματος και, σήμερα πόσο άραγε έγινε αυτό το ποσοστό ;

Εμείς της ΠΑΣΚΕ και ο υπογράφων την παρούσα, υπενθυμίζουμε στην ΔΑΚΕ ότι η δημοκρατική μας συνείδηση, το μόνο που μας επιτρέπει είναι να έχουμε άποψη και να την εκφράζουμε ζωντανά ο καθένας, συνεκτιμώντας την γνώμη και άποψη των άλλων συνομιλητών μας. Η ΔΑΚΕ που δεν έχει συνηθίσει σε δημοκρατικό διάλογο, την εκπλήσσει το γεγονός των διαφορετικών απόψεων αφού για αυτήν ισχύει φαίνεται το «αποφασίζουμε και διατάσουμε».

Ο πρόεδρος και η ΠΑΣΚΕ, με δημοκρατική συνείδηση, δηλώνουμε ότι τέτοιες ενέργειες, μοναδικό στόχο έχουν την αποσυσπείρωση του δημοκρατικού κόσμου που μας περιβάλλει και δηλώνουμε ότι θα χαρούμε πολύ να έχουμε πλάι μας και τους συναδέλφους της ΔΑΚΕ στα πεζοδρόμια και στις πλατείες, εκεί που εμείς μαζί με τον Λαό εκφράζουμε τις δημοκρατικές μας ανησυχίες και διεκδικήσεις.

Ραντεβού στην Θεσσαλονίκη στο μεγάλο Πανελλαδικό, Πανεργατικό, Πανϋπαλληλικό συλλαλητήριο. Εμείς θα ήμαστε εκεί.

Κωνσταντίνος Ρέλιας

Μέλος της Γραμματείας ΠΑΣΚΕ – ΟΣΥΝΑΕ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Προ λίγων ημερών λάβαμε ενημερωτικό …..μανιφέστο του ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΥ, το οποίο στο πρώτο μέρος του στέφετε ενάντια της πλειοψηφίας της Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε. την οποία καταχωρεί στις «….δυνάμεις της συναίνεσης και του συμβιβασμού..» και της καταλογίζει δήθεν υπό μορφή ερώτησης, ανικανότητα ή σκοπιμότητα.

Το αποκορύφωμα του κατηγορητηρίου, είναι η ευθεία επίθεση στο πρόσωπο του προέδρου ο οποίος δεν συμπεριέλαβε δήθεν επίτηδες στην πρόσκληση του (εστάλη στις 28-09-2007), για την συνεδριάσει του Δ.Σ. στις 11-10-2007, θέματα όπως ο προϋπολογισμός, το ασφαλιστικό, ο Καποδίστριας Β΄ κλπ.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Ήμαστε υποχρεωμένοι, για μια ακόμα φορά, να υπενθυμίσουμε στους συνάδελφους που συγκροτούν το ΕΝΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ότι η αγωνία τους είναι και δική μας, η ανασφάλεια στον εργασιακό χώρο για το ασφαλιστικό, για τις συντάξεις και τον χρόνο συνταξιοδότησης, είναι και δική μας, ο Καποδίστριας Β΄ και η εφαρμογή του είναι και δική μας και τέλος ο Κώδικας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης αφορά και μας με εκφρασμένη αγωνία.

Ειδικά για τον Κώδικα Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε ότι ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, είχε και στο Δ.Σ. και στο Γ.Σ. δημόσια αναφερθεί στην άποψη, ότι πρέπει να καταγγελθεί ο κώδικας με ταυτόχρονη προβολή της εναντίωσης μας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τηλεόραση, τύπος κλπ., προκειμένου ο κόσμος να κατανοήσει την στάση μας και τους λόγους που μας οδήγησαν στην καταγγελία του, γιατί έτσι μόνον (με την δημοσιοποίηση) θα μπορέσουμε να ευαισθητοποιήσουμε πολιτεία και πολίτες, για να έχουμε τους τελευταίους αρωγούς και συμπαραστάτες. Η μέχρι σήμερα καταγγελία του Κώδικα, εκφράστηκε με την πάγια άποψη μας περί ένα μόνο κώδικα, αυτόν των δημοσίων Υπαλλήλων. Η μη συμμετοχή μας στην επιτροπή με αιτιολογικό την διαφωνία μας, είναι δεδομένη. Το τελικό κείμενο, θα καταγγελθεί.

Ελπίζουμε, οι αναφορές του ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΥ να αποτελούν κοινωνική αγωνία και όχι πολιτική καπηλεία μετεκλογικών στιγμιαίων ιδιαιτεροτήτων πολιτικών χώρων.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Σήμερα, βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή, σε μια νέα περίοδο καταλυτικών εξελίξεων.

Σε όλο τον κόσμο, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα οι οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές επηρεάζονται καθοριστικά από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Βρισκόμαστε υπό την ηγεμονία των δυνάμεων της αγοράς, της λογικής του άκρατου ανταγωνισμού και του κέρδους.

Συντελείται ένας ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός και οι διαχειριστές του κεφαλαίου έχουν ξεφύγει από τον εθνικό πολιτικό έλεγχο.

Αυτές οι δυνάμεις δημιουργούν «νέο περιβάλλον» για τους εργαζόμενους, τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο τομέα. Κεντρική πολιτική η μείωση του πραγματικού εισοδήματος, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα.

Όλα αυτά στο όνομα της ανάπτυξης και του ανταγωνισμού.

Η παγκοσμιοποίηση έγινε το σύνθημα της εποχής.

Τα τηλεοπτικά και πολιτισμικά ολιγοπώλια βαρύνουν την ελευθερία στη σκέψη και στη συμπεριφορά του πολίτη και υπαγορεύουν νέες αξίες, νέα μορφή εκμετάλλευσης, νέα αποικιοκρατικά μέσα από αυτόν τον ιδιότυπο επεκτατισμό.

Σήμερα έχουμε μία ανάπτυξη σε παγκόσμιο επίπεδο εχόντων και κατεχόντων που τη δημιουργεί η νέα κερδοσκοπία.

Η αποδοχή ως πολιτική της λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς, της ενίσχυσης των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, της παροχής μεγαλύτερων κινήτρων στο ιδιωτικό κεφάλαιο για νέες επενδύσεις, είναι οι σημερινές βασικές κατευθύνσεις που διαπερνούν την Ευρώπη και την Ελλάδα.

Η Ελλάδα έχει διολισθήσει σταδιακά σε ένα οικονομικό, εμπορικό συνασπισμό που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ειδικά των δυνατών, δηλαδή της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας.

Η πορεία σύγκλισης έγινε πορεία απόκλισης και επεκτάθηκαν τα φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού.

Η Στρατηγική της Λισσαβόνας να ισορροπήσει μεταξύ της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής βρίσκεται σε ανισορροπία. Όλοι οι δείκτες καταδεικνύουν ότι οι οικονομίες που ευημερούν είναι αυτές όπου τα συνδικάτα είναι δυνατά, όπου οι συλλογικές διαπραγματεύσεις έχουν ευρύτατο πεδίο και η κοινωνική προστασία συμβαδίζει με την οικονομική ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο όρος ευελιξία με ασφάλεια, προκαλεί ιδιαίτερα προβλήματα. Και τούτο διότι η πρόταξη της ευελιξίας έναντι της ασφάλειας στο πεδίο του εργατικού δικαίου, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για το μέλλον του ευρωπαϊκού κοινωνικού προτύπου.

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να προχωρήσει στην ανάλυση των νέων παραμέτρων να αντισταθεί και να αντεπιτεθεί σε αυτή την πολιτική.

Κάθε μεταρρύθμιση πρέπει να τοποθετεί στο κέντρο την κοινωνία και τον άνθρωπο.

Κάθε ευελιξία στην εργασία αποκομμένη από το κοινωνικό περιβάλλον, χωρίς την αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης, της ισότητας, της εργασιακής προστασίας και ασφάλισης, χωρίς την ενίσχυση των κοινωνικά αποκλεισμένων, χωρίς δίχτυ προστασίας για τους οικονομικά ασθενέστερους, δεν έχει καμία αξία.

Το σύγχρονο κοινωνικό κράτος σημαίνει ενεργό κράτος και όχι παθητικό που θα αναπληρώνει τα εισοδήματα μέσω των επιδοτήσεων, αλλά θα εγγυάται το εισόδημα, το δικαίωμα της απασχόλησης και τα κοινωνικά δικαιώματα.

Ενεργό κράτος σημαίνει ενεργός πολίτης, που επεμβαίνει στο επίπεδο ενίσχυσης της προσφοράς, που θα εντάσσει όλους στην κοινωνία χωρίς καμία κοινωνική περιθωριοποίηση.

Στην εποχή της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, οι εξελίξεις απαιτούν ένα κοινωνικό σύστημα που θα προστατεύει και θα εγγυάται την εργασία και το αξιοπρεπές επίπεδο εισοδήματος.

Σε μας, η περιοριστική οικονομική πολιτική και η λιτότητα δεν τελειώνει ποτέ για τους εργαζομένους. Το βιοτικό επίπεδο για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού είναι κάτω από το όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Η ακρίβεια πλήττει ακόμη περισσότερο τις χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις και τα χρέη των ιδιωτών έχουν ξεπεράσει τα όρια της οικονομικής αντοχής τους.

Η ανεργία αυξάνει, τα χρέη αυξάνουν, η φτώχεια αυξάνει, τα κέρδη των ολίγων αυξάνουν. Η διαπλοκή των οικονομικών συμφερόντων, οι μεσάζοντες, η διαφθορά, η φοροδιαφυγή, η παραοικονομία, είναι οι μεγάλες στρεβλώσεις της οικονομίας.

Η ιδιωτικοποίηση, η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, η ενίσχυση των μεγάλων επιχειρηματιών, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η μεταφορά πόρων από τους μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρούς αγρότες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις στα υψηλά εισοδηματικά στρώματα είναι οι βασικές συνιστώσες της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής.

Και όλα αυτά στο όνομα του ανταγωνισμού χωρίς όρια και των «μεταρρυθμίσεων» χωρίς κοινωνικό πρόσωπο.

Μην ξεχνάμε την εισοδηματική πολιτική για τους Δ.Υ. για το 2005, 2006 και 2007 που έδωσε αυξήσεις «ψίχουλα». Αυξήσεις κάτω του πληθωρισμού υπολογιζόμενες στο βασικό μισθό και όχι στο σύνολο των αποδοχών και όπως φαίνεται θα είναι ίδια και για το 2008.

Η φορολογική κλίμακα δεν είναι τιμαριθμοποιημένη, τα αφορολόγητα όρια παραμένουν χαμηλά, και το νέο ενιαίο μισθολόγιο παραπέμπεται από χρόνο σε χρόνο παρά τις υποσχέσεις από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Η γραφειοκρατία, η αναξιοκρατία και ο κομματισμός στη δημόσια διοίκηση εξακολουθούν να ταλαιπωρούν και τους εργαζόμενους και τον πολίτη.

Η «επανίδρυση» του κράτους ήταν και είναι ένα πυροτέχνημα που υπέκρυπτε πολιτικές επιλογές για υποταγή του κράτους στις πελατειακές σχέσεις. Οι προσλήψεις μέσα από τη διαδικασία των συνεντεύξεων, πολλαπλασίασε το πρόβλημα της πολιτικής ομηρίας της εκλογικής εκμετάλλευσης και του εμπορίου ελπίδας για μια θέση στο δημόσιο.

Αντί της αυτοτέλειας, προωθήθηκε η εξάρτηση και η εργασιακή ανασφάλεια. Η δημόσια διοίκηση λάφυρο των νικητών στις Βουλευτικές εκλογές.

Η σχεδιαζόμενη ασφαλιστική «μεταρρύθμιση» έχει στόχους που θα πλήξουν τους εργαζόμενους.

Σχεδιάζουν ασφαλιστική μεταρρύθμιση με:

1. Αύξηση στα όρια ηλικίας.

2. αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών

3. Ανατροπή της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης υπέρ των Ταμείων κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα που διέπεται κύρια από την ανταποδοτική αρχή χωρίς καμμία εγγύηση του κράτους για τη βιωσιμότητα του συστήματος.

4. ενίσχυση των ιδιωτικών ασφαλίσεων

5. εκμετάλλευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων από το τραπεζικό κύκλωμα και τις χρηματιστηριακές εταιρείες.

Όλα αυτά για να είναι βιώσιμα δήθεν τα ασφαλιστικά ταμεία, όπως υποστηρίζουν, μετά το σκάνδαλο της καταλήστευσης των αποθεματικών τους με τη «μέθοδο» των σύνθετων και δομημένων ομολόγων. Η προσπάθεια αποπροσανατολισμού και συμψηφισμού για το θέμα καθιστά επιτακτικότερη την απαίτηση του συνδικαλιστικού κινήματος για αποκατάσταση των ζημιών και της άμεσης επιστροφής των χρημάτων στα ταμεία.

Η καθήλωση των δαπανών Υγείας σε συσχετισμό με τις τεράστιες ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό οδηγεί σε παραπέρα υποβάθμιση του ΕΣΥ υπέρ των ιδιωτικών κλινικών, με σημαντικές επιπτώσεις στην ποιότητα των προσφερομένων δημοσίων υπηρεσιών και σημαντική οικονομική επιβάρυνση των δαπανών υγείας για κάθε πολίτη.

Η μείωση των δαπανών για την πρόσθετη εργασία προς κάλυψη των αυξημένων αναγκών των νοσοκομείων, σε συνδυασμό με την αύξηση των χρεών των νοσοκομείων και την υπέρμετρη αύξηση των φαρμακευτικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών, που καλύπτονται από τα ασφαλιστικά ταμεία, κλονίζει συνολικά και το ΕΣΥ και το σύστημα ασφάλισης Υγείας.

Οι υποχρεώσεις που απορρέουν για την υγιεινή και ασφάλεια των εργαζομένων από την κείμενη νομοθεσία και για το δημόσιο και για τον ιδιώτη – εργοδότη δεν τηρούνται.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να απαιτήσει την κατάργηση των συνταγματικών περιορισμών που αφορούν τις συλλογικές διαπραγματεύσεις στο δημόσιο. Ο «εθισμός» της κρατικής εξουσίας στην επιβολή μονομερών αποφάσεων, οδηγούν διαρκώς τις διαπραγματεύσεις μεταξύ κυβέρνησης και συνδικαλιστικού κινήματος σε αποτυχία.

Απέναντι σε όλα αυτά, το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αντισταθεί, να αντεπιτεθεί, να απαντήσει, να αναλύσει, να αναδείξει αυτοκριτικά τις όποιες αδυναμίες σήμερα παρουσιάζει και να μην παρουσιάζει είδωλα σε παραμορφωτικό καθρέφτη και να μη αγνοήσει την πραγματικότητα.

Οι αλλαγές που συντελούνται στο κοινωνικό επίπεδο μέσα από την επιβολή της αγοράς, έδωσαν το προβάδισμα στην ατομική στάση και ατομικό συμφέρον σε βάρος της συλλογικής δράσης και κοινωνικής αναφοράς.

Η έλλειψη αποτελεσματικότητας (παρά την αύξηση των απεργιακών κινητοποιήσεων) στις διεκδικήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος, δημιουργούν φυγόκεντρες τάσεις απομάκρυνσης από την οργανωμένη, μαζική παρέμβαση.

Η έλλειψη οικονομικών μέτρων – πόρων και μάλιστα μέσων που θα προέρχονται κύρια από τις εισφορές των φυσικών μελών και όχι από τις αναγκαστικές συμπληρωματικές κυβερνητικές επιχορηγήσεις για Συνέδρια, ημερίδες κ.λπ. ή άλλων διαδικασιών, που έχει ανάγκη το κίνημα, δημιουργεί επί πλέον προβλήματα.

Αν το συνδικαλιστικό κίνημα δεν αποκτήσει οικονομική αυτοδυναμία δεν θα μπορέσει να κάνει βήματα ουσιαστικής ανασυγκρότησης.

Η έντονη παραταξιοποίηση, η κομματικοποίηση, οι διάφορες εκλογικές σκοπιμότητες και ο κυβερνητικό συνδικαλισμός δημιουργούν επιπλέον πρόβλημα στη σύνθεση των απόψεων, στην κοινή δράση, στην ανάπτυξη ενωτικών, μαζικών, διεκδικητικών αγώνων.

Το συνδικάτο πρέπει να λειτουργεί απερίσπαστα, με το δικό του μυαλό, τα δικά του πόδια και τις δικές του υποδομές.

Το συνδικαλιστικό κίνημα σε όλα τα επίπεδα επιβάλλεται να σχεδιάζει στρατηγική, να αναπτύξει τις προτάσεις του, να οργανώσει τους αγώνες του, να ανατρέψει αυτές τις πολιτικές και να προστατεύσει και να διευρύνει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των μελών του.

Η οργάνωση και η πολιτικοποίηση, η διαμόρφωση ταξικής συνείδησης, η χρησιμοποίηση της τεχνολογίας, η τεκμηρίωση των απόψεων, η νέα επικοινωνιακή πολιτική, η πολιτική, η οργανωτική και οικονομική αυτονομία του θεσμού, είναι βασικές συνιστώσες για την επιτυχημένη λειτουργία.

Η συζήτηση για την οργάνωση, δομή και ενιαία δράση όλων των παραταξιακών δυνάμεων αυτή την εποχή είναι μονόδρομος.

Είναι μια ανάγκη ριζικής προγραμματικής ανασύνταξης, που δεν πρέπει να συνδέεται με μια περιστασιακή αποτελεσματικότητα για την εξασφάλιση μιας παροχής, ενός επιδόματος ή τη λύση ενός αιτήματος, αλλά ως μια βαθιά δημοκρατική διαδικασία αλλαγής συνείδησης, ως διαδικασία ανάπτυξης συλλογικής συνείδησης.

Αυτό απαιτεί επανακαθορισμό ρόλων, οραμάτων, αρχών, αξιών, στόχων, τακτικών, μέσων και διαμόρφωσης νέων αιτημάτων, με λύσεις στα παλαιά και χρονίζοντα αιτήματα.

Η Π.Α.Σ.Κ.Ε. Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων δεν αποδέχεται, έχει απορρίψει τη συνδιαχείριση και την ενσωμάτωση, την αφομοίωση σε περιόδους οικονομικής και πολιτικής κρίσης, τη συμμετοχή σε κέντρα λήψης των αποφάσεων και διαδικασίες διαλόγου για το άλλοθι της εξουσίας κομματικής ή κυβερνητικής.

Η Π.Α.Σ.Κ.Ε. Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων απαιτεί τώρα ενεργούς πολίτες, ουσιαστική συμμετοχή των εργαζόμενων, δημοκρατική λειτουργία, αυτογνωσία, σύνθεση στις απόψεις, ενότητα στη δράση, αλληλεγγύη στη διεκδίκηση, μαζικούς, αποτελεσματικούς αγώνες.

Η αντιστροφή της εικόνας στη κοινωνία απαιτεί δημιουργία κοινωνικών συμμαχιών και επιτυχημένη αντεπίθεση χωρίς συμβιβασμούς για τη διαφύλαξη των κοινωνικών δικαιωμάτων, για την υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων, και του κοινωνικού κράτους.

Η ενιαία δράση και η ενότητα μας είναι ο απαραίτητος όρος για την αποτελεσματικότητα των αγώνων.

Για την Γραμματεία της Π.Α.Σ.Κ.Ε.

(Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων)

Ντίνος Ρέλιας

ΘΕΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε.

( Για το ασφαλιστικό, το μισθολόγιο, τις κινητοποιήσεις )

1. Οι προγραμματικές δηλώσεις και το προσχέδιο προϋπολογισμού της κυβέρνησης συνεχίζουν την πολιτική των ανισοτήτων, της λιτότητας, της αποδυνάμωσης των δημοσίων, κοινωνικών υπηρεσιών, της ιδιωτικοποιήσεις και την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων.

2. Α) Ο επιχειρούμενος από την κυβέρνηση διάλογος για το ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό, χωρίς ουσιαστική ατζέντα και περιεχόμενο, με πλάγια διαμόρφωση από την επιτροπή εμπειρογνωμόνων, τον Διοικητή της Τράπεζας Ελλάδος, την αναφερόμενη μελέτη από την ομάδα του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας δεν παρέχει περιθώρια ούτε επιτρέπει συμμετοχή του συνδικαλιστικού κινήματος σε αυτόν.

Β) Η μόνη δυνατότητα παρέμβασης που έχει σήμερα το Συνδικαλιστικό κίνημα, είναι σε επίπεδο βουλής, όπου θα καταθέσει τις δικές του θέσεις, όπως γίνεται πάντα θεσμικά με όλα τα κόμματα της Βουλής και με όλους τους φορείς, με τον πρόσθετο όμως όρο ότι η Ατζέντα της κυβέρνησης δεν θα περιλαμβάνει θέματα όπως:

1. Αύξηση στα όρια ηλικίας.

2. Αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών.

3. Δυσμενή μετατροπή του τρόπου υλοποίησης των συντάξεων.

4. Ενίσχυση των ιδιωτικών ασφαλίσεων.

5. Εκμετάλλευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων από το τραπεζικό κύκλωμα και τις χρηματιστηριακές εταιρείες.

6. Ανατροπή της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης υπέρ των ταμείων κεφαλοποιητικού χαρακτήρα και της ιδιωτικής ασφάλισης.

7. Αφαίρεση βασικών και θεμελιωδών και βασικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων.

Γ) Το δημοσιοϋπαλληλικό συνδικαλιστικό κίνημα θα διεκδικήσει μέσα από τους αγώνες του:

1. Γενναία χρηματοδότηση του συστήματος.

2. Την αύξηση των χαμηλών και μεσαίων συντάξεων για αξιοπρεπή διαβίωση.

3. Επαναφορά ασφαλιστικών δικαιωμάτων των Δ.Υ.

4. Κατοχύρωση 35ετίας χωρίς όριο ηλικίας και αποκατάστασης ποσοστού αναπλήρωσης στο 80%.

5. Εφαρμογή Β.Α.Ε. στο Δημόσιο.

6. Κατοχύρωση των ορίων ηλικίας εξόδου των γυναικών που ισχύουν.

7. Δίκτυο υγιεινής και ασφάλειας.

8. Αναγνώριση επαγγελματικού ατυχήματος και ασθένειας στο δημόσιο.

9. Κατάργηση της συμμετοχής στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

10. Την αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας ως συντάξιμη, χωρίς να επιβαρύνεται ο εργαζόμενος το κόστος εξαγοράς.

11. Τον οργανωτικό και λειτουργικό εκσυγχρονισμό των ταμείων, την επιμόρφωση των εργαζομένων σε αυτά, την αύξηση των αποδοχών τους.

12. Την αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας, της εισφοροδιαφυγής με ενίσχυση του συστήματος ελέγχου, βεβαίωση και επέκταση της μηχανοργάνωσης.

13. Την απόδοση από το κράτος και ιδιωτικές επιχειρήσεις των οφειλόμενων χρεών προς τα ταμεία.

14. Την διάφανη και επωφελή για τα ταμεία και τους εργαζόμενους αξιοποίησης των αποθεματικών τους.

15. Τον έλεγχο των δαπανών των ταμείων που παρατηρούνται στους κλάδους υγείας.

16. Την απονομή των συντάξεων χωρίς καθυστέρηση.

17. Διαδοχική ασφάλιση χωρίς καταβολή νέων εισφορών.

18. Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.

19. Την εφαρμογή πολιτικών ανάπτυξης και απασχόλησης τους μακροπρόθεσμα, είναι η σταθερή λύση για το ασφαλιστικό.

20. Ενίσχυση του Δημόσιου, καθολικού, αναδιαναμετικού χαρακτήρα του συστήματος.

Δ) Χωρίς σαφή εικόνα της οικονομικής κατάστασης των ταμείων, χωρίς αξιόπιστη αναλογιστική μελέτη ολόκληρου του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας, χωρίς προτάσεις συγκεκριμένες, ο διάλογος της κυβέρνησης είναι προσχηματικός – επικοινωνιακός.

3. Το γενικό συμβούλιο της Ο.Σ.Υ.Ν.Α.Ε. βεβαίωσε την οριοθέτηση του πολιτικοσυνδικαλιστικού πλαισίου των οικονομικών αιτημάτων και διεκδικήσεων: 1.300€ βασικός μισθός στην ΥΕ κατηγορία με σχέση εσωτερική 1/2 και εξωτερική 1/3, ενσωμάτωση των επιδομάτων με την ανάπτυξη νέου, αξιοκρατικού, ενιαίου, δικαίου μισθολογίου για όλους τους Δημοσίους Υπαλλήλους.

4. Ένταση της διεκδίκησης για την ενίσχυση και χρηματοδότηση των δημόσιων και ιδιαίτερα των κοινωνικών υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, ασφάλιση, πρόνοια). Ταυτόχρονη ανάπτυξη του αγώνα για απόκρουση των πολιτικών αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων και των ιδιωτικοποιήσεων.

5. Διάλογος και διαπραγμάτευση μόνο για την προώθηση του διεκδικητικού πλαισίου, με πρώτη υποχρέωση την προετοιμασία και ανάπτυξη αγωνιστικών κινητοποιήσεων που είναι και η μόνη εγγύηση προστασίας των δικαιωμάτων μας.

6. Άμεσος συντονισμός και κοινός προγραμματισμός με τις ομοσπονδίες των υπαλλήλων αυτοδιοίκησης Α΄ βαθμού και περιφέρειας. Πανελλαδική ενημέρωση και αγωνιστική κινητοποίηση των εργαζόμενων σε όλους τους χώρους εργασίας.

Για την Π.Α.Σ.Κ.Ε.

Ρέλιας Κωνσταντίνος

Μπρέμπου Άννα

Ζιμπίδης Γιώργος

Ζαβερδινός Άλκης

Ζερβάκης Χρήστος

Γαλανούλης Ηλίας

Μουτροπούλου Παναγιώτα

Α. ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΝΕΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΔΩΡΕΑΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΔΩΡΕΑΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ, ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ

ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ-ΕΝΙΑΙΑ ΔΡΑΣΗ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

Οι δρόμοι που χαράσσουν και ακολουθούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές αλλά και οι «λύσεις», που προτάσσονται, είναι σε αδιέξοδο.

Οι κοινωνικές ανισότητες, η υποβάθμιση των δημοσίων υπηρεσιών και η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η υπερχρέωση των νοικοκυριών, η ακρίβεια, η επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά, συλλογικά δικαιώματα, συνθέτουν την «επιτυχία» και το αποτέλεσμα που βιώνει ο άνεργος, ο εργαζόμενος, ο πολίτης.

Οι αλλαγές, που συντελούνται στο κοινωνικό επίπεδο, μέσα από την επιβολή της αγοράς, έδωσαν το προβάδισμα στην ατομική στάση και το ατομικό συμφέρον σε βάρος της συλλογικής δράσης και κοινωνικής αναφοράς. Σε όλο τον κόσμο, οι οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές επηρεάζονται καθοριστικά από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Καταδυναστευόμαστε από την ασύδοτη αγορά και τις δυνάμεις της, τη λογική του άκρατου ανταγωνισμού και του αντικοινωνικού κέρδους.

Αυτές οι δυνάμεις δημιουργούν «νέο περιβάλλον» για τους εργαζόμενους, τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο τομέα. Κεντρική πολιτική τους είναι η μείωση του πραγματικού εισοδήματος των εργαζομένων, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα.

Οι δυνάμεις αυτές υπαγορεύουν νέες «αξίες», νέα μορφή εκμετάλλευσης, νέα αποικιοκρατικά μέσα ώστε να διατηρείται ένας ιδιότυπος επεκτατισμός. Σε παγκόσμιο επίπεδο καταγράφεται μια εγωιστικής «ανάπτυξη των εχόντων και κατεχόντων», ανάπτυξη που επιβάλλει η νέου τύπου κερδοσκοπία.

Το αποτέλεσμα της συσσώρευσης, στο σημερινό παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, είναι η συνεχώς διευρυνόμενη ανισότητα στην οικονομία, στη γνώση, στην τεχνολογία.

Κι έτσι, ενώ η κοινωνία σαφώς και υποφέρει από τις συγκεκριμένες επιλογές των κυρίαρχων δυνάμεων, όλο και πιο ορατό γίνεται πια και το γεγονός ότι και η ίδια η Φύση επηρεάζεται δυσμενώς από τις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις παγκόσμια. Δεν είναι τυχαίο ότι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις σήμερα είναι και η ίσως μη αναστρέψιμη κλιματική αλλαγή, που απειλεί την ανθρωπότητα. Καθόλου απίθανο πολύ σύντομα να εκδηλωθούν μάλιστα και οι αναπόφευκτες ελλείψεις, π.χ., στους σημαντικούς υδάτινους πόρους και να επιταχυνθεί και το καταστρεπτικό φαινόμενο της σταδιακής απερήμωσης τεράστιων παραγωγικών εκτάσεων. Παρ΄ όλη την κρισιμότητα των περιστάσεων οι αρμόδιες εθνικές και ευρωπαϊκές περιβαλλοντικές αρχές μάλλον αδρανούν, εξουθενωμένες ίσως και από το ογκούμενο κύμα ιδιωτικοποιήσεων ακόμα και κλασικών υπηρεσιών του δημόσιου τομέα.

Ειδικά στη χώρα μας η ανάδειξη και η ενίσχυση ενός δυναμικού Υπουργείου Περιβάλλοντος με επαυξημένες τις σημερινές του αρμοδιότητες, θα εξασφαλίσουν ένα καλό εργαλείο για την εγγύηση μιας πράσινης πολιτικής και νοοτροπίας. Μιας νέας στάσης ζωής, που θα διατρέχει το σύνολο των επιμέρους πολιτικών αλλά και καθημερινών δράσεων συνολικά της κοινωνίας. Η όποια καθυστέρηση σαφώς πλήττει σοβαρά όχι μόνο την ζωή κάθε εργαζόμενου αλλά και το μέλλον των παιδιών μας. Η βιώσιμη ανάπτυξη αναδεικνύεται σε στρατηγικό στόχο της κοινωνίας των πολιτών αλλά και ενός ρωμαλέου κινήματος και στο χώρο του δημοσίου. Για τίποτα δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι. Ο δασικός πλούτος, οι ακτές μας, οι παραδοσιακοί μας οικισμοί, οι πολύπαθες μεγαλουπόλεις μας, η προώθηση της ανακύκλωσης, το πολιτιστικό μας περιβάλλον, όλα αυτά είναι πολύτιμα αγαθά, που αξίζει να υπερασπιστούμε με μελετημένε θέσεις και τεκμηριωμένες εφαρμόσιμες προτάσεις. Οι σχεδιασμένες παρεμβάσεις μας σε παράλληλη δράση και με το οικο-περιβαλλοντικό κίνημα, τώρα πρέπει να εκδηλωθούν και όχι όταν πια θα είναι ίσως αργά.

Σε όλα αυτά προστίθενται και οι τρομακτικές προκλήσεις της φτώχειας, του ιλιγγιώδους χρέους του αναπτυσσόμενου κόσμου αλλά και των νοικοκυριών στους κόλπους του αναπτυγμένου, της χρηματιστηριακά καθοδηγούμενης ενεργειακής κρίσης, της αυξανόμενης ροής απελπισμένων μεταναστών, της επέκτασης των μέσων μαζικής καταστροφής.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ θα μπορούσε να είναι και ένα τεράστιο εργαστήρι δημιουργικών κοινωνικών ρευμάτων, αποκρυσταλλώνεται όλο και περισσότερο σε έναν αποκλειστικά οικονομικό και εμπορικό συνασπισμό, που εξυπηρετεί κύρια τα συμφέροντα της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας.

Η πορεία πραγματικής σύγκλισης έγινε πορεία πραγματικής απόκλισης. Επεκτάθηκαν τα φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού και η κοινωνική συνοχή στην Ευρώπη έχει τεθεί σε δοκιμασία. Η αρχική -πολύ φιλόδοξη- Στρατηγική της Λισσαβόνας προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής. Η όποια εύθραυστη ισορροπία έχει πλέον ανατραπεί.

Κυρίαρχη είναι μια σειρά προκλήσεων σε πολιτικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά μέτωπα. Η ρευστότητα στους περισσότερους τομείς της κοινωνικοοικονομικής ζωής των Ευρωπαίων, είναι ίσως πρωτόφαντη, ακόμα και σε σύγκριση με την κατάσταση μαζικής ανεργίας και φτώχειας αμέσως μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι προφανές ότι ο συγκρατημένος ενθουσιασμός για την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση έχει μειωθεί ενώ αυξάνεται ο σκεπτικισμός. Η Ευρώπη κινδυνεύει να φανεί ως αποδέκτης των χειρότερων συνεπειών της παγκοσμιοποίησης, όπου οι θέσεις εργασίας μεταναστεύουν σε φθηνότερες τοποθεσίες ενώ οι άνθρωποι μεταναστεύουν απογοητευμένοι και συχνά έτοιμοι να δουλέψουν με χαμηλότερους μισθούς σε σχέση με το ντόπιο εργατικό δυναμικό.

Η ανεργία είναι σε υψηλά επίπεδα. Οι νέες θέσεις εργασίας είναι επισφαλείς και χαμηλόμισθες. Η αύξηση των πραγματικών μισθών έχει άλλωστε πλήρως παραμεληθεί. Η συμμετοχή των μισθών και των ημερομισθίων στο ΑΕΠ συνεχώς μειώνεται.

Η Κοινωνική Ευρώπη είναι επίσης θύμα της άποψης υπέρ της απορρύθμισης. Στην πράξη δεν υπάρχουν νέα νομικά μέτρα για τη στήριξη των Ευρωπαίων εργαζομένων τα τελευταία 4 χρόνια.

Στη χώρα μας, η μονόπλευρη περιοριστική οικονομική πολιτική και η λιτότητα δεν τελειώνουν ποτέ για τους εργαζόμενους.

Το βιοτικό επίπεδο για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού είναι κάτω από το όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η ακρίβεια πλήττει ακόμη περισσότερο τις χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις. Η ανεργία αυξάνει, τα χρέη αυξάνουν, η φτώχεια αυξάνει, αλλά και τα κέρδη των ολίγων αυξάνουν πολλαπλάσια.

Η διαπλοκή των οικονομικών συμφερόντων, οι μεσάζοντες, η διαφθορά, η φοροδιαφυγή, η παραοικονομία, είναι μερικές μόνο από τις μεγάλες πληγές της οικονομίας και της κοινωνίας. Η ιδιωτικοποίηση, η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, η ενίσχυση μερικών φιλάρπαγων επιχειρηματιών, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η μεταφορά τεράστιων πόρων από τους μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρούς αγρότες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις στα υψηλά εισοδηματικά στρώματα, είναι μερικές από τις βασικές επιλογές της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής.

Κι όμως υπάρχουν και άλλοι εναλλακτικοί δρόμοι. Είναι, π.χ. γεγονός ότι το κράτος θα μπορούσε να αποτελεί βασικό εργαλείο της πολιτικής και των πολιτικών υπέρ της κοινωνίας των πολιτών με στόχο τη διατήρηση και διεύρυνση των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων όλων. Κι όμως παραμένει σχετικά ουδέτερο, αμήχανο και αδύναμο απέναντι στο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και τις δυνάμεις της ανεξέλεγκτης αγοράς.

Το σύγχρονο ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος πρέπει όμως να είναι ενεργό κράτος και όχι παθητικό. Χρειάζεται αναπληρώνει τα εισοδήματα μέσω στοχευμένων επιδοτήσεων, να εγγυάται ένα αξιοπρεπές και κοινωνικά αποδεκτό εισόδημα. Να επεκτείνει το δικαίωμα της απασχόλησης και τα κοινωνικά δικαιώματα. Ένα κοινωνικά αποτελεσματικό κράτος θέλει ενεργούς πολίτες, επεμβαίνει στην ενίσχυση της προσφοράς, εντάσσει όλους σε μια συνεκτική κοινωνία δίχως οποιουσδήποτε αποκλεισμούς.

Οι δημόσιες Υπηρεσίες, στους τομείς της εκπαίδευσης, της ενέργειας, της κοινωνικής προσφοράς, έχουν ζωτική σημασία για την ποιότητα της ζωής των πολιτών και την εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής. Το συνδικαλιστικό κίνημα θεωρεί ότι η παροχή και η ανεμπόδιστη πρόσβαση σε ποιοτικές και αποτελεσματικές δημόσιες υπηρεσίες αποτελούν θεμελιώδη δικαιώματα των εργαζόμενων και όλων των πολιτών και αγωνίζεται για να τεθεί φραγμός στην συστηματική αποσάθρωση των δημοσίων υπηρεσιών λόγω της ιδιωτικοποίησης, της εμπορευματοποίησης και των άλλων μηχανισμών απορρύθμισης που καθημερινά δυναμώνουν.

Η πρόσβαση απ’ όλους σε υψηλής ποιότητας δημόσιες υπηρεσίες που θα επιτραπεί να εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και όχι την «ελεύθερη» αγορά, αποτελεί καίριο πολιτικό ζήτημα.

Οι ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες μπορούν να συμβάλουν αποφασιστικά στην αντιμετώπιση της οικονομικής στασιμότητας, του κοινωνικού αποκλεισμού και της περιθωριοποίησης.

Οι δυνάμεις της ανεξέλεγκτης αγοράς είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να διασφαλίσουν τις δημόσιες υπηρεσίες που χρειαζόμαστε.

Μέσα από κατοχυρωμένες δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες των ίδιων των Δημόσιων Λειτουργών, οι αρχές των ευρωπαϊκών κρατών, πρέπει να οργανώσουν τις δημόσιες υπηρεσίες – σε εθνικό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο – με τον πιο πρόσφορο τρόπο για τους πολίτες τους.

Η κατάσταση στη δημόσια διοίκηση όχι μόνο δεν βελτιώνεται αλλά διαρκώς χειροτερεύει.

Η γραφειοκρατία, η πολυνομία, η αναξιοκρατία, ο συγκεντρωτικός χαρακτήρας του κράτους, η έλλειψη σύγχρονων υποδομών και νέων τεχνολογιών, οι χαμηλές αμοιβές, η ανύπαρκτη επιμόρφωση και ειδικότερα η παθογένεια του πολιτικού συστήματος που θέλει τη δημόσια διοίκηση λάφυρο των νικητών στις βουλευτικές εκλογές, εξακολουθούν να παραμένουν οι μεγάλες αδυναμίες της.

Η πολιτική ομηρία, η εκμετάλλευση και το εμπόριο ελπίδας για μία θέση στο δημόσιο σε συνδυασμό με την αφερεγγυότητα του συνειδητά υποβαθμισμένου συστήματος πρόσληψης, προαγωγής και εξέλιξης, πολλαπλασιάζουν τα ήδη οξυμένα προβλήματα.

Αντί της ενίσχυσης της λειτουργικής αυτοτέλειας αναζητείται η βαθύτερη υποταγή στις κομματικο-πελατειακές σχέσεις που προκύψει κι από ενδεχόμενη εργασιακή ανασφάλεια.

Η συναφής πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος δεν έγινε όμως, όπως πάρα πολλοί είχαν υποστηρίξει, για επικοινωνιακούς λόγους.

΄Ηταν βαθύτατη ιδεολογική και πολιτική επιλογή που στόχευε να θωρακίσει, με συνταγματικές διατάξεις, τις απαιτήσεις της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού μέσα από τον ασφυκτικό έλεγχο των ελευθεριών του δημόσιου υπάλληλου.

Γι’ αυτό και τα θέματα που προτάσσονταν είχαν σχέση με τα κοινωνικά δικαιώματα και πως αυτά θα περιοριστούν, με τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη συρρίκνωση του Δημόσιου Τομέα.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονταν και η πρόταση «της δυνατότητας κάλυψης οργανικών θέσεων του Δημόσιου και του ευρύτερου Τομέα, μέσω του ΑΣΕΠ, από υπαλλήλους που συνάπτουν συμβάσεις αορίστου χρόνου και όχι μόνον από μόνιμους Δημοσίους Υπαλλήλους». ΄Εμμεση δηλαδή άρση της μονιμότητας με σοβαρές προοπτικά επιπτώσεις, όχι μόνο στις εργασιακές σχέσεις, αλλά και στο σύνολο του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος των Δημοσίων Υπαλλήλων.

Ο πυρήνας αυτής της στρατηγικής δεν είχε στόχο την ενίσχυση του δημόσιου τομέα και την ποιοτική αναβάθμιση. Δεν είχε στόχο τη μεταρρύθμιση αλλά το ακριβώς αντίθετο, την απορρύθμιση και τη διάλυση.

Σε μια εποχή που έντονα αναζητείται η σχέση κράτους, οικονομίας, κοινωνίας και η ισορροπία ανάμεσα στην πολιτική και τις κοινωνικές σχέσεις, οι «μεταρρυθμίσεις» που εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες, θα αποσταθεροποιήσουν τελικά το σύνολο της δημόσιας διοίκησης αλλά και της κοινωνίας.

Κεντρικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι:

΄Αν στην Ελλάδα σήμερα η δημόσια διοίκηση είναι λειτουργικά ανεξάρτητη.

΄Αν δέχεται ή όχι ανεπίτρεπτες παρεμβάσεις της πολιτικής εξουσίας.

΄Αν θεωρείται ή όχι βασικός συντελεστής οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

΄Αν είναι κατοχυρωμένη συνταγματικά η διακριτότητα των ρόλων ανάμεσα στην υπάλληλο καριέρας και τον πολιτικό προϊστάμενο.

΄Αν μπορεί και πως ο εργαζόμενος να προστατεύσει τη δημόσια δοιίκηση, την κοινωνία και τη χώρα από τις αυθαιρεσίες και τη διαπλοκή με τα ιδιωτικά συμφέροντα χωρίς να κινδυνεύει η εργασία του και αν παρέχουν οι νόμοι και το σύνταγμα θωράκιση και ασφάλεια σε μια τέτοια περίπτωση.

Η γραφειοκρατία, η αναξιοκρατία, ο κομματισμός στη δημόσια διοίκηση, εξακολουθούν να ταλαιπωρούν και τους εργαζόμενους και τον πολίτη.

Με εξουθενωμένη τη δημόσια διοίκηση πώς άραγε θα αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά κορυφαία ζητήματα όπως αυτά που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα. Μια χώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστιες προκλήσεις. Ο διεθνής ανταγωνισμός είναι και θα είναι όλο και πιο ιξύης στην ευρύτερη περιοχή. Η άνοδος της Κίνας και της Ινδίας αλλάζει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα σε χώρες όπως η πατρίδα μας.

Η συντηρητική παράταξη εφαρμόζει μια σκληρή πολιτική αναδιανομής, υπέρ των υψηλών εισοδηματικών τάξεων και επιχειρηματιών. Υπονομεύει το κοινωνικό κράτος με τη μείωση των δαπανών για την Παιδεία και την Υγεία. Προωθεί ιδιωτικοποιήσεις και βάζει στο περιθώριο τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας. Καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Θέτει ξανά σε δοκιμασία τους θεσμούς και επαναφέρει μορφές αυταρχισμού.

Η «επανίδρυση» του κράτους ήταν και είναι ένα προεκλογικό πυροτέχνημα που υπέκρυπτε πολιτικές επιλογές για υποταγή του κράτους στις πελατειακές σχέσεις. Ο τρόπος πρόσληψης μέσα από τη διαδικασία των συνεντεύξεων πολλαπλασίασε το πρόβλημα της ομηρίας, της εκμετάλλευσης και του εμπορίου ελπίδας για μια θέση στο δημόσιο.

Η σχεδιαζόμενη ασφαλιστική «μεταρρύθμιση» μετά τις εκλογές του 2008 έχει στόχους που θα πλήξουν τους εργαζόμενους με :

1. Αύξηση στα όρια ηλικίας.

2. Αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών

3. Ανατροπή της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης υπέρ των Ταμείων κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα που διέπεται κύρια από την ανταποδοτική αρχή χωρίς καμμία εγγύηση του κράτους για τη βιωσιμότητα του συστήματος.

4. Ενίσχυση των ιδιωτικών ασφαλίσεων

5. Εκμετάλλευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων από το τραπεζικό κύκλωμα και τις χρηματιστηριακές εταιρείες.

Και όλα αυτά για να είναι βιώσιμα τα ασφαλιστικά ταμεία, όπως υποστηρίζουν, μετά το σκάνδαλο της καταλήστευσης των αποθεματικών τους με τη «μέθοδο» των σύνθετων ομολόγων.

Για το σ.κ. η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί δημόσιο κοινωνικό αγαθό που η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει για κάθε πολίτη. Ο αναδιανεμητικός, καθολικός και δημόσιος χαρακτήρας του ασφαλιστικού συστήματος αποτελεί τη σταθερά του. Τη βιωσιμότητα και την επάρκειά του την εγγυάται το κράτος.

Η καθήλωση των δαπανών Υγείας στο 2,6% του ΑΕΠ στο νέο προϋπολογισμό σε συσχετισμό με τις τεράστιες ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό οδηγεί σε παραπέρα υποβάθμιση του ΕΣΥ υπέρ των ιδιωτικών κλινικών.

Βαθαίνει η κρίση λειτουργίας των δημοσίων υπηρεσιών υγείας με σημαντικές επιπτώσεις στην ποιότητα των προσφερομένων υπηρεσιών και σημαντική οικονομική επιβάρυνση των δαπανών υγείας για κάθε πολίτη. Μεγεθύνονται τα προβλήματα περίθαλψης των Δ.Υ.

Οι υποχρεώσεις που απορρέουν για την υγιεινή και ασφάλεια των εργαζομένων δεν τηρούνται. Το δημόσιο βρίσκεται χωρίς κέντρο αναφοράς, χωρίς φορέα καταγραφής επαγγελματικών ασθενειών και εργατικών ατυχημάτων.

Αντί της προώθησης ριζικών αλλαγών στην Παιδεία με συνεννόηση με τους κοινωνικούς φορείς και το εκπαιδευτικό συνδικαλιστικό κίνημα, ακολουθείται η άγονη γραμμή των τυφλών συγκρούσεων.

Θέματα αιχμής οι προωθούμενες «μεταρρυθμίσεις» στα ΑΕΙ – ΤΕΙ, τα οικονομικά και θεσμικά αιτήματα στο χώρο της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η τροποποίηση του άρθρου 16 στη Συνταγματική Αναθεώρηση.

Οι δυναμικές, διαρκείς, μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις για τα θέματα παιδείας κράτησαν περίπου αδιάλειπτα έναν σχεδόν χρόνο και δικαιολογημένα, ανά πάσα στιγμή, μπορούν και πάλι να αναζωπυρωθούν.

Θέλουμε παιδεία με αξίες. Θέλουμε παιδεία που δίνει σύγχρονες γνώσεις και δεξιότητες. Στόχος μας η συνεχής βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης.

Εμείς θέλουμε παιδεία με αξίες. Θέλουμε παιδεία που δίνει σύγχρονες γνώσει και δεξιότητες. Στόχος μας η συνεχής βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης.

Επενδύουμε στον άνθρωπο, στις γνώσεις, τη δημόσια δωρεάν Παιδεία που έχει σήμερα ανάγκη ο τόπος. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που λειτουργεί ως δύναμη ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής, ως εργαλείο αναδιανομής του πλούτου και όχι ως μέσο αναπαραγωγής των κοινωνικών διακρίσεων κι αποκλεισμών.

Η υπάρχουσα κατάσταση χρειάζεται ένα πραγματικά δημόσιο δωρεάν σύστημα που να μειώνει δραστικά το κόστος για την εκπαίδευση στη μέση οικογένεια που ζει στην Ελλάδα και να εγγυάται τη συνεχή αύξηση της χρηματοδότησης για την Παιδεία ώστε να επιτευχθεί ο στόχος του 5% του ΑΕΠ.

Β. ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Το σ.κ. σε όλα τα επίπεδα επιβάλλεται να σχεδιάσει στρατηγική, να αναπτύξει τις προτάσεις του, να οργανώσει τους αγώνες του, να ανατρέψει αυτές τις πολιτικές και σε τελική ανάλυση να προστατεύσει και να διευρύνει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των μελών του. Το κίνημα απαιτεί τώρα ενεργούς πολίτες, ουσιαστική συμμετοχή των εργαζόμενων, δημοκρατική λειτουργία, αυτογνωσία, σύνθεση στις απόψεις, ενότητα στη δράση, αλληλεγγύη στη διεκδίκηση, μαζικούς, αποτελεσματικούς αγώνες. Η ενιαία δράση, η ενότητα του κινήματος είναι ο απαραίτητος όρος για την αποτελεσματικότητα των αγώνων.

Η οργανωτική και πολιτική αυτονομία του σ.κ. εξασφαλίζεται όταν οι δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργίες καθώς και οι καταστατικές προβλέψεις τηρούνται και διασφαλίζεται ο πλουραλισμός και η ελεύθερη σκέψη και δράση.

Στη βάση αυτής της θεμελιώδους για τα συνδικάτα αρχής είναι απολύτως αναγκαίο να εξασφαλίζεται η ενότητα και η συνοχή του συνδικαλιστικού κινήματος.

Σκέψεις για διασπάσεις δεν χωρούν στη ζωή και τη δράση των συνδικάτων γιατί το μόνο που θα επιφέρουν είναι η παραπέρα απομαζικοποίηση και η διεύρυνση της αναποτελεσματικότητας σε βάρος των συμφερόντων των εργαζομένων.

Τα συνδικάτα δεν μπορεί παρά να είναι ο αυθεντικός συλλογικός εκφραστής των συμφερόντων των εργαζομένων. Για να επιτευχθεί όμως αυτό θα πρέπει πέραν των άλλων, ν΄ αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της πολυδιάσπασης και του κατακερματισμού των δυνάμεών τους.

Προς την κατεύθυνση αυτή η παράταξή μας ως πρωτοπόρα και πλειοψηφική δύναμη στα συνδικάτα δεν μπορεί παρά να εργασθεί με σχέδιο για την ενοποίηση ομοειδών σωματείων και ομοσπονδιών. Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί δεν μπορεί να συνεχισθεί. Απαιτείται οργανωτικό σχήμα που θα εξασφαλίζει την μαζικότητα και την αποτελεσματικότητα.

Μαζικά σωματεία και Ομοσπονδίες, ευέλικτα όργανα στη λειτουργία τους και αποτελεσματικά στη δράση τους.

Αυτός πρέπει να είναι ο διαρκής στόχος μας. Στη βάση αυτή δεν μπορεί παρά να πάρουμε πρωτοβουλίες για ενοποιήσεις, συγχωνεύσεις κλπ και να υποστηρίξουμε ουσιαστικά τον στρατηγικό στόχο της ενοποίησης ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ χωρίς να διακυβευθεί ο κεντρικός θεμελιακός στόχος και ρόλος της ΑΔΕΔΥ, όσον αφορά την έκφραση των ιδιαίτερων συμφερόντων των δημοσίων υπαλλήλων.

Χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια – κυρίως στη πολιτική παιδεία – για να περιβληθούν οι θεσμοί με κύρος και αξιοπιστία και να αναδυθεί η δυνατότητα ύπαρξης και λειτουργίας νέων θεσμών που θα συγκροτούν την κοινωνία των πολιτών.

Το ΟΡΑΜΑ μας πρέπει να συνοδεύεται από το πολιτικό μας σχέδιο να φτάνει σ΄ όλο τον ελληνικό λαό, στον κόσμο της εργασίας, στο μη προνομιούχο απλό πολίτη. Ο αγώνας και η δημοκρατία αποκτά νόημα μόνο όταν οδηγεί στη μια κοινωνία της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της αξιοκρατίας, της ισότητας της δικαιοσύνης και ειρήνης.

Θα είναι μεγάλη η προσφορά μας αν κατορθώσουμε και στις πιο απλές εκφάνσεις της ζωής και των εννοιών να τοποθετήσουμε στο ΚΕΝΤΡΟ τον ΄Ανθρωπο, και τις πραγματικές του ανάγκες.

Το συνδικαλιστικό κίνημα αυτόνομα, αγωνιστικά και ριζοσπαστικά απέναντι στην πολιτική της εργασιακής και κοινωνικής αποσύνθεσης πρέπει να συνεχίσει, με νέα δύναμη για τη νέα αλλαγή. Να πάρει νέα στροφή: κοινωνικής δυναμικής, αντεπίθεσης στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και ανατροπής τους.

• Να δημιουργήσουμε και πάλι το δημόσιο χώρο, να δώσουμε στα δημόσια αγαθά, τις δημόσιες υπηρεσίες τη θέση που τους αξίζει, να φέρουμε την αξία τους στον πυρήνα της κοινωνίας και του αγώνα για το μέλλον.

• Να παλέψουμε τις οικονομικές και εισοδηματικές ανισότητες, να μειώσουμε τις διαφορές σε εθνικό, Ευρωπαϊκό, διεθνές επίπεδο.

• Να αντιμετωπίσουμε τις κλιματικές και ενεργειακές αλλαγές, την καταστροφή του περιβάλλοντος θέτοντας την οικολογία θεμελιακά στο επίκεντρο των αγώνων μας.

• Να ανασυγκροτήσουμε με τις θέσεις και τις προτάσεις μας τον κρατικό μηχανισμό και να ληφθούν άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση των νέων περιβαλλοντικών συνθηκών.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΜΕ ΝΕΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΜΕ ΝΕΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.

• Η πολιτική και οικονομική υποστήριξη της δημόσιας υγειονομικής περίθαλψης, της εκπαίδευσης, της ασφάλισης, του περιβάλλοντος, να ανακτήσει τη θέση που να ανταποκρίνεται στις σημερινές, τις σύγχρονες ανάγκες. Η ανατροπή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και η ανάληψη από το κράτος του ελέγχου στους τομείς αυτούς αλλά και τις μεταφορές και τις τηλεπικοινωνίες ανακατανέμει τα βάρη και τα οφέλη. Η ανακατανομή του εισοδήματος, της γνώσης, των εξουσιών, υπέρ των δικαιωμάτων των χαμηλότερων εισοδηματικών τάξεων και περισσότερο για τους περισσότερους, για όλους τους απλούς ανθρώπους, προέχει της εξόφλησης του δημοσίου χρέους γιατί η εξόφληση του χρέους προς την κοινωνία είναι η δυναμική της χώρας και της οικονομίας της για το μέλλον.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

• Η ενεργή συμμετοχή, η ανοιχτή διαβούλευση, η λειτουργική αυτοτέλεια και δημοκρατία στη δημόσια διοίκηση και η απαγκίστρωσή της από την κομματικοπελατειακή κατάσταση, είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη, για την αναβάθμισή της για να υποστηρίξουμε τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματά μας.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ.

• Οι κοινωνικο-οικονομικές ανισότητες κατεδαφίζουν δομικά στοιχεία της κοινωνίας μας. Απειλούν την ασφάλεια των πολιτών. Τα δικαιώματα των μεταναστών, τη στέγαση, τη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία, τη κοινωνική συμμετοχή των ηλικιωμένων. Μπορούμε για όλους με όλους μαζί.

• Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

• Οι κλιματικές αλλαγές, τα ενεργειακά προβλήματα, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η ασφάλεια των τροφίμων και η χρήση επικίνδυνων ουσιών για το περιβάλλον και την υγεία, ανοίγουν επιτακτικά νέα καθήκοντα για κάθε συλλογικότητα, για τα συλλογικά κινήματα. ΄Εχει αξία να επικεντρώσουμε τους στόχους και τις θέσεις μας για να αποτρέψουμε τη «θυσία» του περιβάλλοντος και της φύσης στην οικονομία. Η πρόκληση οφείλει να πάρει απάντηση στην πράξη και όχι στις ευχές.

Το περιβάλλον είναι δημόσιο αγαθό και βρίσκεται στο επίκεντρο των πολιτικών μας επιλογών. Αποτελεί για εμάς αναπτυξιακό πόρο και συγκριτικό πλεονέκτημα.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ.

• Για βιώσιμες συνθήκες καθημερινής ζωής στη γειτονιά, ενάντια στην εμπορευματοποίηση και κερδοσκοπία. Οι δημόσιες επενδύσεις και πολιτικές για το πράσινο, για την κατανομή των δημοσίων υπηρεσιών, τις παιδικές χαρές, τους χώρους αναψυχής, τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, την τέχνη, τον πολιτισμό μακριά από το εμπόριο, είναι μεγάλο ζήτημα για ένα κατάλληλο, ισορροπημένο περιβάλλον για το λαό, για το δικαίωμα πρόσβασης των απλών ανθρώπων στη ζωή.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΝΑ ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ.

• Η αναδιανομή του εισοδήματος, των δικαιωμάτων, της γνώσης, των εξουσιών, σημαίνει αγώνας ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

• Η διαγραφή των χρεών του Τρίτου Κόσμου, η υποχώρηση του ΟΗΕ, ο ρόλος του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΝΑΤΟ και των στρατιωτικών μηχανών στην επίλυση διαφορών, αναδεικνύουν την ανάγκη για διαρκή ενίσχυση των σχέσεων, των δράσεων για έμπρακτη διεθνή αλληλεγγύη, για την ειρήνη. Η φτώχεια, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η βία για να αντιμετωπιστούν χρειάζεται περισσότερη συνδρομή σε συντονισμένους αγώνες, ανοιχτή πρακτική και νέες σχέσεις με οργανώσεις, κινήματα, πρωτοβουλίες αλληλεγγύης σε εθνικό, Ευρωπαϊκό, διεθνές επίπεδο.

Διεκδικούμε δημόσιες υπηρεσίες, που θα εξυπηρετούν πραγματικά τις ανάγκες των ανθρώπων.

• Να ενισχυθούν οι δημόσιες υπηρεσίες με στόχο την κατοχύρωση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών

• Να δοθεί στις δημόσιες υπηρεσίες η σταθερή πολιτική στήριξη που θα τις προστατεύει από τις ιδεολογικά παρακινούμενες επιθέσεις της ελεύθερης αγοράς.

Εμείς, ξέρουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Η ανθρωπότητα σήμερα έχει τις δυνατότητες να αλλάξει αυτή τη ροή των πραγμάτων. Δεν υπάρχει μονόδρομος.

Μπορούμε να βάλουμε την αγορά να υπηρετεί τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι το αντίστροφο.

Κάθε μεταρρύθμιση πρέπει να τοποθετεί στο κέντρο την κοινωνία και τον άνθρωπο με πλήρη απασχόληση στην εργασία με κοινωνική αλληλεγγύη, με εργασιακή προστασία και ασφάλεια, με ενίσχυση των κοινωνικά αποκλεισμένων, με δίχτυ προστασίας για τους οικονομικά ασθενέστερους.

Τότε η μεταρρύθμιση έχει αξία και οι αγώνες του σ.κ. ουσιαστικό περιεχόμενο.

Γ. ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Βασικός μισθός στο νεοδιοριζόμενο ΥΕ στα 1.300 ευρώ. Νέο Μισθολόγιο στο δημόσιο για σταθερή, προοδευτική προστασία και εξέλιξη των μισθών.

• Περίθαλψη για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τους ηλικιωμένους κοντά στο σπίτι τους.

• Αύξηση των συντάξεων και εγγυημένη διασύνδεση με τον τιμάριθμο.

• Μείωση των εισφορών για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κατάργηση της συμμετοχής στα φάρμακα, εξυγίανση του τομέα της φαρμακευτικής περίθαλψης.

• Στεγαστικά προγράμματα για τους αστέγους, εξασφάλιση διαθέσιμης κατοικίας για τους νέους.

• Έξι επιπλέον ημέρες άδειας το χρόνο.

• Πλήρη σύνταξη με ποσοστό αναπλήρωσης 80% για 35 χρόνια εργασίας και διανομή ασφαλιστικών δικαιωμάτων στη συλλογικότητα της οικογένειας.

• Αναγνώριση επαγγελματικών ασθενειών, ατυχημάτων και ένταξη στα ΒΑΕ όλων των εργαζομένων που αντιμετωπίζουν τους κινδύνους και τις αντίστοιχες συνθήκες στην εργασία τους.

• Δωρεάν υποστηρικτική νομική βοήθεια σε εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν πράξεις επιλεκτικών διακρίσεων σε βάρος τους.

• Τερματισμός των διακρίσεων σε βάρος των μονογονεϊκών οικογενειών.

• Υποστήριξη των σχολείων και των δημόσιων εκπαιδευτικών κέντρων στις υποβαθμισμένες περιοχές, τις περιφερειακές συνοικίες, τις αγροτικές περιοχές.

• Προώθηση νέων θέσεων εργασίας σταθερούς και πλήρους απασχόλησης.

• Ριζική μεταβολή στο φορολογικό σύστημα με τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας και ανάπτυξή του με πυρήνα την άμεση φορολογία.

• Υποστήριξη της συνθήκης του Κιότο, «οικολογικός φόρος» για μαζικούς χρήστες ενέργειας, για ρυπογόνες δραστηριότητες.

• Ανάπτυξη μικρών νοσοκομείων στις γειτονιές, κέντρων Υγείας με 24ωρη λειτουργία με εστίαση του δικτύου τους: στην υποστήριξη της οικογένειας, των άτομων με αναπηρία, των ηλικιωμένων.

• Κατάλληλη σήμανση των τροφίμων, έλεγχος ασφαλείας.

• Κοινωνικές υπηρεσίες υποστήριξης στις γειτονιές και ιδιαίτερα στα σχολεία.

• Ενίσχυση του θεσμού των Συλλογικών Συμβάσεων, διαπραγματεύσεων και εφαρμογή του παντού και στο Δημόσιο.

• Τέλος στην παιδική φτώχεια και την υπερεκμετάλλευση των μεταναστών.

• Η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές στον έλεγχο του Κράτους.

• Πρόοδος στη Δημοκρατία με λειτουργική αυτοτέλεια της Δ.Δ., αξιοκρατία, θεσμούς διαφάνειας και κοινωνικού ελέγχου.

• Ανατροπή των πολιτικών ιδιωτικοποίησης, χρηματοδότηση και ανάπτυξη, στελέχωση και ισόρροπη κατανομή των δημοσίων υπηρεσιών και ιδιαίτερα των κοινωνικών (παιδεία, υγεία, ασφάλιση, πρόνοια) σύμφωνα με τις ανάγκες και εστίαση των δικτύων τους: στη χρησιμότητα, την πρόσβαση στη γειτονιά.

• Απομάκρυνση από πολιτικές και εκχωρήσεις στο μοντέλο του υπερκράτους της Ε.Ε. της υποταγής στις ΗΠΑ, προώθηση της Ευρωπαϊκής Συνεργασίας, της διεθνούς αλληλεγγύης.

Αγορά εργασίας :

• Πλήρης απασχόληση

• Υγιεινή και ασφάλεια στις συνθήκες εργασίας.

• Να καταπολεμηθεί η τάση προς την επισφαλή εργασία και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

• Εξάλειψη των μισθολογικών διαφορών με τους ευρωπαίους εργαζόμενους και των μισθολογικών ανισοτήτων για εργαζόμενους με τα ίδια τυπικά και ουσιαστικά προσόντα.

• Συνεχή προώθηση της ισότητας των δυο φύλων, συνεχή καταπολέμηση του ρατσισμού, των διακρίσεων και της ξενοφοβίας.

• Καταπολέμηση της εκμετάλλευσης της εργασίας των μεταναστών εργαζομένων συμπεριλαμβανομένων και των λαθρομεταναστών.

• Αντιπαράθεση στο διάλογο για τη flexicurity με εκείνους που στοχεύουν στη μείωση της προστασίας της απασχόλησης και των επιδομάτων ανεργίας.

• Κοινωνική προστασία και συστήματα πρόνοιας. Αξιοπρεπές κατώτατο εισόδημα και επίπεδο συντάξεων. Μακροπρόθεσμη περίθαλψη, δια βίου μάθηση, αύξηση επιδόματων ασθενείας και ανεργίας.

• Φροντίδα των παιδιών, και των ηλικιωμένων.

Για την ισότητα και τα εργασιακά δικαιώματα των γυναικών στο δημόσιο.

• ΄Αυξηση της άδειας μητρότητας, της άδειας ασθενείας για τα παιδιά, της άδειας σχολικής παρακολούθησης, την άδεια για υιοθεσία, την άδεια για την άγαμη μητέρα.

• ΄Αυξηση του οικογενειακού επιδόματος, του επιδόματος τοκετού.

• Πλήρης κάλυψη των αναγκών για τις εργαζόμενες μητέρες με ίδρυση και νέων βρεφονηπιακών σταθμών.

• Χορήγηση της σύνταξης στον επιζώντα σύζυγο Δημόσιο Υπάλληλο, σε περίπτωση θανάτου του/της συζύγου Δημοσίου Υπαλλήλου.

• Χορήγηση της εφάπαξ αποζημίωσης και των μερισμάτων χωρίς προϋποθέσεις στον επιζώντα σύζυγο Δημόσιο Υπάλληλο και στα τέκνα σε περίπτωση θανάτου του/της συζύγου Δημοσίου Υπαλλήλου.

Για τον κοινωνικό διάλογο, τη συλλογική διαπραγμάτευση και συμμετοχή των εργαζομένων.

• Υψηλότερης ποιότητας και αξιοπιστίας διάλογο σε όλα τα επίπεδα.

• Συλλογική διαπραγμάτευση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

• Ενίσχυση της συλλογικής διαπραγμάτευσης πέρα των συνόρων της Ευρώπης.

• Προώθηση της συμμετοχής των εργαζομένων στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

• Καταπολέμηση του «καπιταλιστικού καζίνου».

• Προάσπιση της ειρήνης, σεβασμό του κράτους και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

• Τροποποίηση του συνταγματικού θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων στο δημόσιο για ουσιαστική, συλλογική διαπραγμάτευση.

• Ενιαία δράση και μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων στους αγώνες του συνδικαλιστικού κινήματος.